A small infinity, worshiping a big infinity

51 – بدعت

2006-05-16T23:12:00.000+03:30

خلاصه معنی بدعت تغییر دادن دین الهی و به رای و عقل ناقص خود چیزی بر آن افزون یا کم کردن است چه در اصول و چه در فروغ. امام صادق (ع) می فرماید (اصول کافی – کتاب فضل العلم باب 20): "حلال محمد (ص) همیشه حلال است تا روز قیامت و حرام او همیشه تا روز قیامت حرام است. جز او پیغمبر دیگری نباشد و جز او نیاید. و علی (ع) می فرماید کسی نیست که بدعتی نهد جز این که سنتی را با آن از میان می برد." البته ناگفته نماند که مفهومی به نام اجتهاد بدعت نیست چرا که اجتهاد یعنی که از روی مطالعه و آگاهی و تحقیق حکم الهی تفسیر شود (که کار هر کسی هم نیست!) و نه این که به سلیقه ی خود دین خدا تغییر داده شود!

50 – استمنا

2006-05-16T22:57:00.000+03:30

استمنا یعنی بیرون کردن منی خود از راه غیر شرعی. رسول خدا می فرماید (نکاح مستدرک صفحه 57): "هر کس که با دست شهوتش را بیرون کند ملعون است." این عمل مبتلایان را به ضعف قوای شهوانی دچار می کند، جبون و بی حال بار می آورد، و شهامت و درستی را از آنان سلب می کند.

49 – ﻗﻴﺎدت و دﻳﺎثت

2006-05-06T22:18:00.000+03:30

قیادت رسانیدن مرد و زنی برای زنا یا دو مرد برای لواط است. پیامبرفرمود (وسایل الشیعه کتاب نکاح باب 27): "هر کس برای وقوع زنای مرد و زنی واسطه شود خداوند بهشت را بر او حرام می فرماید و جایش دوزخ است و بد جایگاهی است جهنم و همیشه مورد خشم خداست تا بمیرد." و نیز به گفته‌ی پیامبر دیوث کسی است که زنش زنا بدهد و او بداند.

48 – مساحقه

2006-05-06T22:07:00.000+03:30

مساحقه همجنسبازی زنان است (لواط همجنسبازی مردان است) و از گناهان کبیره می باشد. امام صادق (وسایل کتاب نکاح باب 24) فرمود: "به راستی که چون قیامت شود آنها را می آورند و لباسهایی که از آتش بریده شده بر آنها می پوشانند و مقنعه های آتشین بر سرشان می بندند و زیرجامه‌های آتشین به بدنشان می پوشانند و عمودهای آتشین..."

47 – دشمنی کردن با مومن

2006-05-05T17:00:00.000+03:30

امام صادق فرمود (حج وسایل باب 124): "در راه خدا با یکدیگر برادر باشید و به یکدیگر دوستی کنید و پیوند کننده و مهربان باشید" و امام کاظم فرمود (وسایل کتاب الامر بالمعروف باب 17): "هر کس شیعیان ما را دشمن بدارد ما را دشمن داشته و هر که با آنها دوستی کند با ما دوستی کرده است."
رجوع شود به گناه شماره 34

46 – حسد

2006-05-04T18:47:00.000+03:30

حسد به معنی خشمگین شدن از رسیدن نعمتی به کسی و آرزو کردن سلب آن نعمت از اوست. امام باقر می فرماید (اصول کافی – کتاب الایمان و الکفر باب الحسد) "به راستی حسد است که ایمان را می خورد چنان چه آتش هیزم را." جالب است که حسود نه در دنیا به دلیل حرسی که می ورزد آسوده است و نه در آخرت! البته غبطه خوردن حرام نیست. غبطه به معنی آرزو کردن دارا شدن مثل نعمتی است که به دیگری رسیده است بدون این که از رسیدن نعمت به آن طرف کینه ای در دل باشد. حتی غبطه خوردن در بعضی موارد مانند غبطه خوردن به کارهای خیر یا درجات معنوی مستحب است!

45 – احتکار

2006-05-03T15:29:00.000+03:30

پیامبر اکرم می فرماید (تجارت وسایل باب 27): "هر مردی که قوت مردم را بخرد و تا چهل روز آن را نگاه دارد به انتظار این که مسلمانان در گرانی واقع شوند، گناهی کرده که اگر تمام آن قوت را بفروشد و پولش را صدقه بدهد کفاره آن گناهی که کرده نمی شود."

44 – مکر و ﻧﻴرنگ

2006-05-02T22:26:00.000+03:30

پیامبر اکرم فرمود (حج وسایل باب 137): "کسی که مسلمانی را فریب دهد یا به او خیانت کند از ما نیست." و البته دو رو بودن نیز مصداقی از مکر و نیرنگ است. پیامبر اکرم فرمود (حج وسایل باب 143): "هر کس در دنیا دو رو و دو زبان داشته باشد، در قیامت دو رو و دو زبان از آتش دارد." یکی دیگر از اقسام دیگر خدعه، غش در معامله است و آن مخلوط کردن جنسی است که فروخته می شود با چیز دیگر به طوری که آشکارا نباشد مانند مخلوط کردن شیر با آب یا خوب و بد یک جنس را یکی کردن و به عنوان خوب فروختن.

43 – رﻳختن آبروی مومن

2006-04-30T11:24:00.000+03:30

>> گناهانی که با رنگ قرمز مشخص شده اند گناهانی هستند که به نظر این نویسنده ی حقیر نیاز به دقت بیشتری در اجتناب از آن ها است! چرا که در بین ما بیشتر دیده می شوند! گناهانی که شاید ما کوچک بشماریم ولیکن خدایتعالی شدیدا آن ها را منع کرده است<<
هتک و ریختن آبروی مومن به هر نحوی که باشد، خواه به مسخره کردن یا دشنام دادن و بد گفتن یا عیب گزاردن یا فاش کردن گناهان یا سرزنش و ذلیل کردن و سبک شمردن و اهانت کردن یا هجو کردن و آزردن، از گناهان بسیار بزرگ است. متاسفانه در جامعه‌ی ما اصلا این موضوع آن طور که باید جدی گرفته نمی شود و نمی فهمیم که مومنین به منزله‌ی نفس واحدند پس عیب دیگری کردن عیب خود کردن است. افسوس که چه راهت به هم اهانت می کنیم! در حالی که اسلام برای کرامت انسانی ارزش بسیار زیادی قایل است تا جایی که امام کاظم (سفینه البحار جلد 1 صفحه 290) فرمود: " به خدا قسم حق مومن بزرگتر از حق کعبه است. "

42 – ﻧﻤﻴمه

2006-04-27T09:28:00.000+03:30

نمیمه یعنی سخن‌چینی و در واقع سخنی است که کسی درباره‌ی شخصی گفته پس شنونده برای آن شخص خبر ببرد و برایش نقل کند. خیلی وقت‌ها غیبت و نمیمه به هم نزدیکند. در اینجا دوست دارم داستان زیبایی را نقل کنم:
(کشف الریبه) عالمی را دوستی بود که روزی به زیارتش رفت و ضمنا چیزی را که دیگری درباره‌ی آن عالم گفته بود برایش نقل کرد. پس آن عالم گفت: پس از مدتی به ملاقات من آمدی با سه خیانت!
یکی آنکه بین من و آن شخص ایجاد دشمنی کردی
دیگر آنکه دل فارغ من را مشغول به سخن او نمودی
و علاوه خودت را نزد من متهم به خیانت کردی!
کسی که نزد تو از دیگری سخن چینی کرد البته از تو هم نزد دیگری سخن چینی خواهد نمود پس نباید به او اعتماد پیدا کنی...
هر که عیب دگران نزد تو آورد و شمرد / بیگمان عیب ترا نزد کسی خواهد برد

41 – ﻏﻴبت

2006-04-20T11:13:00.000+03:30

>> گناهانی که با رنگ قرمز مشخص شده اند گناهانی هستند که به نظر این نویسنده ی حقیر نیاز به دقت بیشتری در اجتناب از آن ها است! چرا که در بین ما بیشتر دیده می شوند! گناهانی که شاید ما کوچک بشماریم ولیکن خدایتعالی شدیدا آن ها را منع کرده است<<
پیامبر اکرم (اصول کافی) می فرماید: "غیبت کردن زودتر در دین شخص کارگر می شود و آن را از بین می برد از بیماری خوره در درون او"
جالب است، یک غلط مصطلح این است که بعضی ها موقع غیبت کردن می گویند: "خوب جلوی خودش هم می گم!" در واقع این هیچ ربطی به این که دارند غیبت می کنند ندارد! تعریف غیبت از زبان پیغمبر (مکاسب): "غیبت آن است که برادر دینت را به آنچه کراهت دارد یاد کنی" پس توجیح کردن غیبت موقوف!
ولیکن به طور کلی هر موردی که مصلحت غیبت کردن از مفسده ی هتک احترام مومن بیشتر باشد مانند شهادت دادن در موارد خودش، نجات دادن کسی، شکایت مظلوم از ظالمی که به او ستم کرده و ... غیبت جایز است.
و نکته ی آخر این که پیامبر اکرم (مستدرک الوسایل کتاب حج باب 136) می فرماید: "شنونده ی غیبت در حکم غیبت کننده است" (یعنی گوش دهنده ی غیبت یکی از غیبت کنندگان است!)

40 – اصرار بر گناه

2006-04-16T08:46:00.000+03:30

گناه کوچکی (صغیره) که بر آن اصرار شود و مرتکب شونده‌ی آن، آن را تکرار کند دیگر صغیره نیست بلکه کبیره است. و نیز گناهی که مرتکب شونده‌ی آن، آن را کوچک بشمارد مهلک است. امام علی فرمود (وسایل): "سخت ترین گناه آن است که بجا آورنده‌اش آن را خوار شمارد." و نیز می‌فرماید (وسایل الشیعه): "در موقع گناه، به گناهی که به نظر خودت کوچک است منگر، بلکه به بزرگی خداوندی بنگر که مخالفت او را می‌کنی" بالجمه قدر مسلم از معنی اصرار تکرار عملی گناه است بدون پیدا شدن پشیمانی به طوری که در عرف گفته شود مداومت بر آن گناه نموده و پر واضح است کسی که بر گناه اصرار می‌ورزد، از مرتکب شدن آن پشیمان نیست. فکر کنم یک حدیث از پیامبر این موضوع را به راحتی توضیح دهد (وسایل الشیعه): "کسی که کارهای نیکش او را شاد و اعمال زشتش او را اندوهناک سازد، او مومن است"

39 – ترک ﻳکی از واجبات

2006-04-11T00:07:00.000+03:30

هر چیزی که خداوند به آن امر فرموده به طوری که در بجا آوردنش ثواب و در ترکش وعده‌ی عذاب داده باشد، آن را فربضه و واجب می گویند. واجبات بسیارند: از نماز و حج و روزه و زکات و جهاد و امر به معروف و نهی از منکر و ... گرفته تا جواب سلام دادن! ترک هر کاری که خدا به آن امر فرموده است، چه کوچک به نظر برسد چه بزرگ، به وضوح گناه است. در واقع این گناه خیلی واضح است و حتی در ضرورت نوشتن آن شک دارم!

38 – استخفاف (کوچک شمردن) حج

2006-04-05T14:48:00.000+03:30

نه تنها ترک حج به طور کلی گناه کبیره است بلکه به تاخیر انداختن بدون دلیل آن هنگامی که انسان شرایطش را دارد یا خفیف شمردن آن نیز گناه کبیره است. امام صادق می فرماید (کافی): "کسی که بمیرد و حج واجب را بجا نیاورد (درحالی که مانعی نداشته باشد و...) می میرد در حالی که خداوند او را در قیامت یهودی یا نصرانی محشور خواهد کرد."

37 – زکات ندادن

2006-04-02T15:57:00.000+03:30

در سوره‌ی آل عمران (سوره 3 آیه 175 و 176) خدا می فرماید: "گمان نکنند و نپندارند آنان که از روی پست همتی بخل می کنند به آنچه خداوند از مالهای دنیا به ایشان از فضل و کرم خود داده که بخل برایشان بهتر باشد نه چنین است بلکه آن بخل بر ایشان بدتر است. زود باشد که مالهایی که به آن بخل نمودند بر گردنهایشان طوق کرده می شود روز قیامت و برای خداست میراث آسمان ها و زمین و خداوند به آنچه می کنند بسیار دانا است"

36 – ترک نماز عمداً

2006-03-31T13:36:00.000+03:30

امام باقر (جلد 18 بحار الانوار باب فضل الصلوه صفحه 9) می فرماید: " نماز ستون دین است. مثل نماز مانند چوب وسط خیمه است که تا آن برقرار است طنابها و میخهای خیمه ثابت است و هر وقت آن چوب کج و شکسته شود میخ و طناب هم از جای خود کنده خواهد شد و خیمه می افتد. " همچنین ایمان و تمام اعمال و عبادات وابسته به نماز است که اگر ترک شود سایر اعمال هم ضایع است.
بعضی برای توجیح ترک نماز می گویند که ما دوست داریم خدا را عبادت کنیم ولی نیاز نیست که در یک قالب مشخص (نماز) بگنجد! ما به روش خودمان عبادت می کنیم. این حرف را می توان با ساده ترین مثال رد کرد:
اگر یکی بخواهد به مادر خود علاقه ی خودش را نشان بدهد و مادرش برای این کار از او به وضوح بخواهد که مثلا شیشه های خانه را بشوید، آیا منطقی است که آن شخص بگوید، نه! من می خواهم فرش را جارو کنم!؟ درست است که فرش جارو کردن کار خوبی است ولی مادر مستقیما با دید و تدبیر کار دیگری را درخواست کرده است.
نماز هم به گونه ای توسط خدای عالم تعیین شده است که بهترین نوع رابطه با او باشد.
در ضمن، بعضی دوستان دیگر هستند که می گویند که ما با حضور قلب نماز نمی خوانیم و حواسمان جای دیگری است و ایمان قلبی نداریم و... این نماز فایده ای ندارد و به همین دلیل همان بهتر که نخوانیم! من با این دوستان هم مخالفم. خود نماز خواندن برای به دست آوردن ایمان قلبی و حضور قلب است!! شما رابطه را کاملا برعکس فهمیده اید! نماز این حضور قلبی را تقویت می کند و انسان را به خدا نزدیکتر می کند. اگر قرار باشد که هر کس که به خدا رسید، بعد نماز بخواند، که با این استدلال هیچ کس نباید نماز بخواند چون همواره راه پیشرفت و تقرب باز است و کسی به انتهای آن نرسیده است. اگر چشمانمان را باز کنیم می بینیم که حتی در سوره ی توحید که در نماز می خوانیم از خدا می خواهیم که ما را به راه راست هدایت کند! نماز واجب زمینه ساز پیشرفت و نزدیکی به خدا است، نه میوه و محصول آن. البته ناگفته نماند که این دو یک رابطه ی دوری دارند که هر چه ایمان بیشتر شود، نماز هم با حضور قلب بیشتر خواهد شد.

35 – خوردن مردار و خون و گوشت خوک

2006-03-27T22:36:00.001+03:30

(سوره 5 آیه 4): "حرام شده بر شما مردار و خون و گوشت خوک و هر چه هنگام کشتنش یاد خدا نشده باشد..." وقتی حیوانی بدون یاد خدا و بدون رعایت دستورهای او کشته می شود خوردن آن حیوان جایز نیست. این مطلب را هم می توان به خوبی حس کرد. علاوه بر آن که اگر حیوان به درستی ذبح نشود خون زیادی در بدن او باقی می ماند و گوشت او را زیان آور می کند و عملا ار لحاظ طبی خوردن او مضر است، از لحاظ معرفتی هم، این کار ناشایست است. به راستی ما چه حقی داریم که بدون اجازه از خالق هستی و مراعات راه و روش تعیین شده توسط خدای جهان یکی از مخلوقات او را برای استفاده‌ی خود از پای درآوریم؟
خوردن خون نیز از لحاظ طبی و معرفتی مضر است و باعث قساوت قلب و بیرون رفتن رحمت از دل می شود.
و همچنین حرمت خوردن گوشت خوک نیز واضح است. اولا از لحاظ طبی باعث امراض بسیار مانند تریکین تاتریشین و لادرری می شود و ثانیا زیانهای معنوی و اخلاقی بسیار دارد. خوک ها در بی غیرتی و بی ناموسی مشهورند و هیچگونه ادبی در زناشویی ندارند تا جایی که همجنسبازی هم در آنها دیده می شود. حتی اروپاییان هم به این پلیدی پی برده اند و یکی از بزرگترین فحشهای آنها برای افراد بی غیرت و پلید "خوک" است. و نیز این حیوان هر گونه کثافتی که پیدا کند می خورد و سراپا کثافت است. در انجیل نیز پلیدی این حیوان به نوعی دیده می شود و شیطان به درون بدن خوک می رود (متی 8_23 و مرقس 5_1 تا 20 و لوقا 8_26 تا 39).

34 – جنگ با مسلمانان

2006-03-27T22:36:00.000+03:30

جنگ با دوستان خدا (یعنی مسلمانان) به منزله‌ی جنگ با خداست. خدا در یک حدیث قدسی می فرماید (کافی): "هر که دوست مرا اهانت کند آشکارا با من به جنگ برخاسته است". و قرآن مجید می فرماید (سوره 5 آیه 33 و 34): "پاداش کسانی که با خدا و پیغمبرش می جنگند و در زمین فساد می کنند این است که کشته شوند یا به دار آویخته شوند یا دستها و پاهایشان بر عکس بریده شود یا تبعید شوند. این رسوایی ایشان در دنیاست و در آخرت بر ایشان عذاب بزرگی است مگر کسانی که پیش از آن که دستگیرشان کنید توبه کنند. پس بدانید که خداوند آمرزنده و مهربان است"

33 – کبر ورزﻳدن

2006-02-15T10:40:00.000+03:30

کبر حالتی است که در انسان از خودبینی پدید می‌آید که خود را بالاتر و بزرگتر از دیگری می‌داند و ظاهر ساختن این حالت را در گفتار و کردار تکبر می‌گویند. خدا در قرآن (سوره 39 آیه 61) می فرماید: "آیا نیست در دوزخ آزامگاه تکبر کنندگان" و یا (سوره 39 آیه 72): "در آیید به درهای دوزخ در حالی که در آن همیشگی باشید پس بد جایگاهی است دوزخ برای تکبر کنندگان". شاید اشاره درباره‌ی کبر ورزیدن شیطان پس از سالیان سال عبادت کافی است که به واسطه‌ی این عمل رجیم و ملعون و مبتلا به عذاب همیشگی گردید (سوره 2 آیه 32): "شیطان به آدم سجده نکرد و تکبر نمود و از کافرین گردید" نشانه‌های کبر زیاد است. برای مثال اگر کسی در مطلبی گفتگو می‌کند و طرف مقابل حرف حق بزند ولیکن پذیرفتن و اعتراف کردن به آن برایش سخت باشد معلوم است تکبر دارد و یا مثلا اگر نشستن در پایین یک مجلس یا محفل برایش گران تمام شود یا در صورتی که اول سلام کردن به زیر دستش برایش سخت باشد متکبر است و ... حتی کوتاهی در عبادت و دعا نیز تکبر ورزیدن در برابر خداوند محسوب می‌شود.
در سفینه‌البحار مرویست که حضرت موسی بن جعفر (ع) به مردی که سودانی و سیاه و زشت بود عبور فرمود. به او سلام کرد و نزدش رفت و مقدار زیادی با او سخن گفت. پس فرمود هر کاری داری بگو تا انجام دهم... گفتند ای پسر پیغمبر آیا به چنین شخصی نازل می‌شوی و از حوایجش می‌پرسی در حالی که او به شما محتاجتر است؟ امام (ع) فرمود: بنده ای است از بندگان خدا و برادر دینی ما است و ما و او را بهترین پدرها که آدم ابوالبشر است و بهترین دین‌ها که اسلام است جمع می‌کند...

32 - اسراف

2006-01-13T23:36:00.000+03:30

خداوند در قرآن (سوره 7 آیه 29) می فرماید: "و بخورید و بیاشامید (از آنچه بر شما حلال شده) ولی از حد نگذرانید به درستی که خداوند دوست نمی دارد تجاوزگران را" معنی کلمه ی اسراف تجاوز کردن است. در جای جای قرآن نهی از اسراف دیده می شود (سوره مومن آیه 46) : "به درستی که اسراف کنندگان اصحاب آتش اند" اسراف فقط در خوردن و آشامیدن نیست بلکه در خریدن بیش از آنچه سزاوار است یا پوشیدن آنجه در شان نیست و یا حتی اسراف در وقت و جان و افعال و ضرر زدن به خود و ...
روزی امام باقر می خواستند جایی بروند که روی زمین خورده نانی پیده کردند. حضرت آن را برداشتند و به غلام خود دادند و فرمودند آن را نگه دار. پس از برگشتن آن خورده نان را مطالبه فرمودند، غلام گفت آن را پاک کردم و خوردم! حضرت فرمود تو در راه خدا آزادی. گفتند این غلام کاری نکرده که مستحق آزادی شود! فرمود چون از نعمت نان احترام کرد و آن را خورد بهشت بر او واجب شد...

31 - سحر

2006-01-12T01:23:00.000+03:30

هر گاه امر خارق العاده ای از کسی مشاهده شد اگر مدعی مقامی نباشد و دارای ایمان و ملکه ی تقوا و زهد است، آن امر خارق العاده کرامت نامیده می شود و نیز شاهد صدقی است که نزد خدا آبرومند است. و اگر مدعی مقامی از مقامات الهی مانند پیغمبری، امامت، یا نیابت خاصه باشد با بودن شرایط خاص آن امر خارق العاده معجزه نامیده شده و دلیل راستگویی مدعی است. ولی اگر اعمالی مانند خبر غیبی، ایجاد محبت و عداوت میان دو نفر، بستن و باز کردن، خوابانیدن و بیدار ساختن، احضار ارواح، حرکت دادن اشیا به نیروی اراده و ... بدون اتکای مستقیم به خداوند متعال و با استفاده از اوراد و استمداد از جن و غیره انجام شود، سحر نامیده می شود و حرام است. خداوند در قرآن سحر را همرده ی کفر معرفی کرده است و (سوره 2 آیه 103) می فرماید: "اگر آن ها به جای پیروی از شیاطین و کفر ورزیدن به وسیله ی سحر، ایمان آورده بودند و تقوی پیشه می کردند بر ایشان بهتر بود زیرا مزدهاییکه نزد خداست از منافعی که به آنها از راه سحر و کفر می رسد بهتر است اگر بدانند"

30 – ﻳﺎری نکردن ستمدﻳدگان

2005-12-29T13:57:00.000+03:30

دین اسلام دین حق طلب است یعنی حتی بی طرفی هم قابل قبول نیست! باید طرف حق را گرفت، و با باطل مبارزه کرد. وجوب کمک ستم دیده اختصاص به مومن ندارد و باید در صورت توانایی دست یاری به سوی هر ستم دیده دراز کرد. حضرت سجاد (ع) می فرماید (معانی الاخبار) : "گناهی که سبب بلا آمدن می شود فریاد رسی از بیچاره نکردن است" و نیز در دعای 38 صحیفه سجادیه می فرماید: "پروردگارا از تو پوزش می خواهم از این که در نزد من به ستم دیده ای ستمی شده باشد پس من او را یاری نکرده باشم. خدایا به تو پناه می فرم از یاری نکردن از شخص بیچاره و گرفتار"

29 – کمک ستمگران

2005-12-25T21:54:00.000+03:30

دین اسلام دین مبارزه با ظلم و ستم است. پیامبر قرمود (مجموعه ورام) : "کسی که نزد ستمکاری برود تا او را یاری کند در حالی که می داند ظالم است، به تحقیق از دین اسلام خارج شده است" و نیز امام صادق فرمود (وسایل) : "چون روز قیامت می شود منادی ندا می کند ستمکاران کجایند!؟ یاری کنندگان ستمکاران کجایند، شبیه های ستمکاران کجایند، حتی کسی که برای آن ها قلمی تراشیده یا دواتی آماده کرده باشد تا حکم ظلمی بنویسند. پس تمام آن ها در تابوتی از آهن جمع کرده شده و در آتش جهنم انداخته می شوند."
کلا دو نوع ستم وجود دارد که کمک در هر دو نوع گناه کبیره است.
1 – تجاوز کزدن از حدود الهی نسبت به خود مانند مشرک شدن چنان چه خدا در قرآن کریم می فرماید (سوره 31 آیه 12) : "به درستی که شرک ستم بزرگی است." یا تکذیب آیات خدا و به طور کلی نپذیرفتن و عمل نکردن به حکمی از احکام الهی.
2 – تجاوز کردن به حدود الهی نسبت به دیگران مانند کمک در زدن و تهمت و اذیت و غصب و هتک و ....

28 – تعرب بعد الهجره

2005-12-24T20:46:00.000+03:30

به حکم آیات، هجرت به سوی پیغمبر (ص) برای یاد گرفتن احکام واجب بوده و همچنین برای کسانی که در بلاد کفر نمی توانستند شعاﺋر دینی خود مانند نماز و روزه را انجام دهند واجب بود که از محل خود هجرت نمایند و ترک هجرت و برگشتن به حال نخستین بی اعتنایی و بی خبری حرام و از گناهان کبیره است.

27 – فرار از جهاد

2005-12-09T14:15:00.000+03:30

گریختن از معرکه جهاد شرعی در جاییکه دشمن زیادی از دو برابر نباشد جایز نیشت. و امیرالمومنین می فرماید: (وسایل الشیعه نقل از کافی) "باید فرار کننده ی از میدان جهاد بداند خدای خود را به خشم آورده و خود را هلاک نموده است."

26 – حبس الحقوق

2005-12-08T16:54:00.000+03:30

یعنی اگر کسی حقی بر ذمه ی کسی داشته باشد و مطالبه ی حق خود کند و آن شخص هم بتواند ولی ادله ی حق نکند گناه کبیره مرتکب شده چنان چه امام سجاد می فرماید: (لثانی الاخبار صفحه 548) "روز قیامت دست بنده را می گیرند و به اهل محشر نشان می دهند و می گویند هر کس نزد این شخص حقی دارد حق خود را بگیرد! و هیچ چیز بر اهل محشر از این دشوارتر نیست که آشنایی را ببینند از ترس آن که مبادا ادای حقی کند."

25 – حرامخواری

2005-12-06T11:20:00.000+03:30

خوردن مال حرام (رشوه و ربا و مال دزدی و غصب شده و ...) برکت را از مال می برد، در نسل انسان اثز می گذارد، دعای خورنده حرام مستجاب نمی شود، و حرام خواری قساوت قلب می آورد و صفای دل را از بین می برد. چنان چه حضرت سید الشهدا در کربلا در خطاب به دشمن فرمود (نفس المهموم): "شکمهایتان از حرام پر شده است و در دلهایتان مهر خورده. دیگر حق را نمی پذیرید. وای بر شما، آیا انصاف نمی دهید؟ آیا گوش فرا نمی گیرید؟" ونیز پیامبر فرمود (سفینه البهار جلد 1 صفحه 245): "هر گاه کسی لقمه حرامی بخورد و جزﺀ بدنش بشود، تمام ملایکه آسمان ها و زمین او را لعنت می کنند".

24 – کم فروشی

2005-11-30T23:24:00.000+03:30

هر گونه حقه بازی و کم فروشی و غش در معامله حرام است. (سوره مطففین – آیات 1 الا 5): "ویل برای کمفروشان است (ویل نام چاهی است در دوزخ و نیز کلمه ی جامع جمیع بدی ها است یعنی انواع عذاب و عتاب و شدت و محنت برای کمفروشان است) آنان که چون از مردم می ستانند پیمانه را برای خود تمام و به زیادی می گیرند و هر گاه برای مردم ترازو و پیمانه می کنند کم می کنند (و به ایشان ضرر می زنند) آما کمفروشان گمان ندارند که پس از مردن برای روز بزرگی برانگیخته می شوند؟ روزی که مردم به پا خواهند ایستاد برای امر پروردگار عالمیان."

23 – دزدی

2005-11-29T02:39:00.000+03:30

بعضی از آیات و روایاتی که درباره ی خیانت است شامل دزدی نیز می شود و از لحاظ کمی یا زیادی مقدار فرقی در حرمت دزدی نیست! هر چند به مقدار سوزن یا ریسمانی باشد! معمولا دزدی منجر به گناه های دیگر مانند حرامخواری نیز می شوند.

22 – ﺧﻴﺎنت به امانت

2005-11-27T19:30:00.000+03:30

بیست و دومین گناه کبیره خیانت به امانت است. خداوند در قرآن می فرماید (سوره 3 – آیات 160 و 161): "هر کس خیانت کند روز قیامت با خیانت خود همراه است و همه در آن روز به جزای عملشان می رسند و به هیچ کس ستم نمی شود. آیا کسی که در طریق رضایت و خوشنودی خدا گام بر می دارد مانند کسی است که مشمول خشم خداست؟ و جایگاهش دوزخ است و بد جایگاهی است". و نیز پیامبر اکرم فرمود (وسایل کتاب الودیعه باب 3): "از ما نیست کسی که در معامله اش مردم را فریب دهد و از ما نیست کسی که به مومنی خیانت کند"
امانت مفاهیم گسترده ای دارد که به طور کلی می توان آن را به سه قسمت تقسیم کرد.
1 – امانت خدا – (سوره 33 آیه 72): "به درستی که ما امانت را بر آسمان ها و زمین ها و کوه ها عرضه داشتیم، از برداشتن آن شانه خالی کردند و از آن ترسیدند و انسان آن را برداشت. به درستی که او بسیار ستمگر و نادان است". این امانت معنای عمیقی دارد که به طور ساده می توان گفت امانت به نعمت عقل و همچنین تکالیف پروردگار عالم یعنی واجبات و محرمات.
2 – امانت پیغمبر – (بحار الانوار جلد 6): "به درستی که من وا می گذارم بین شما دو چیز سنگین و نفیس و پرارزش را؛ یکی قرآن مجید و دیگری عترتم (اهل بیت) و در قیامت از شما سوال می کنم با این دو چیز بزرگ چه کرده اید"
3 – امانت مردم – باید دانست که امانت فقط در مال و اموال نیست بلکه مثلا رازهای مردم و مواردی دیگر که در احادیث آمده اند نیز نزد ما امات اند. و نیز باید دانست که امانت باید به صاحبش برگردانده شود هر کس که باشد و وجوب این کار تنها به مسلمان نیست بلکه با جمیع افراد بشر است، چه مسلمان چه کافر.

21 – ﭘﻴمان شکنی

2005-11-25T15:55:00.000+03:30

خدا در سوره ی آل عمران (آیات 70 و 71) می فرماید: "کسی که به عهدش وفا کند و خود را از شکستن پیمان و خیانت نگه داشته باشد جز این نیست که خداوند صاحبان تقوا را دوست دارد. به درستی که کسانی که عهد خدایی و سوگندهای خود را در برابر قیمت ناچیزی از دست می دهند کرامتی ندارند و در قیامت نصیب و بهره ای برایشان نیست و در آن روز خدا با ایشان سخن نمی گوید و نظر رحمت نمی افکند و پاکشان نفرموده بر ایشان عذاب دردناکی است".

20- گواهی ندادن

2005-11-23T15:05:00.002+03:30

حضرت موسی بن جعفر(ع) فرمود (وسایل الشیعه): " اگر از تو به آنچه می دانی گواهی بخواهند پس گواهی بده. به درستی که خداوند می فرماید ((خداوند امر فرموده که امانت ها را به اهلش برگردانید)) و گواهی هم امانتی است که در موقع لزوم باید ادا شود. و نیز فرموده ((و کیست ستمکار تر از کسی که شهادتی را که از طرف خداوند نزد اوست پنهان دارد))"

19 - گواهی دروغ

2005-11-23T15:05:00.001+03:30

گویا دروغ آن قدر گناه بزرگی است که انواع آن را به عنوان گناهان مجزا آورده اند! سومین نوع دروغ، گواهی دروغ دادن است. رسول خدا فرمود (کافی) : "سخن گواهی دهنده به دروغ نزد حاکم تمام نمی شود مگر این که جایش در جهنم مهیا و ساخته می شود و همچنین کسی که کتمان شهادت کند یعنی گواهی خود را پنهان کند."

18 - سوگند دروغ

2005-11-23T15:05:00.000+03:30

حضرت صادق می فرماید (کافی کتاب الایمان): "کسی که قسم بخورد در حالی که می داند دروغ می گوید، پس آشکارا با خداوند جنگیده است".
روایت شده است که در یک محاکمه حضرت سجاد حتی در موردی که حق با ایشان بود، سوگند نخورد! حضرت باقر عرض کرد: فدایت شوم مگر حق با شما نیست!؟ فرمود: چرا، لکن خدایرا بزرگتر از این می دانم که به نام مبارکش در مقام دعوی مال دنیا سوگند بخورم.

17- دروغ

2005-11-19T09:53:00.000+03:30

امام عسکری (مستدرک کتاب حج باب 120) فرمود: "تمام بدی ها در حجره ای مقفل است، و کلید گشودن آن دروغ است". طبق روایات حد اقل چهل مورد از اثرات دروغ ذکر شده است که چند مورد ذکر می شوند: بوی گند (دهان) دروغگو تا به عرش می رسد، ملاﺋک او را لعن می کنند، و دروغ ایمان را خراب می کند.
دروغ گفتن فقط در دو موقعیت جایز و حتی پسندیده است: 1 – برای نجات دادن (یا دفع ضرر) مسلمانی از دست ظالمی. 2- اصلاح روابط بین دو نفر (در صورتی که اصلاح بین ایشان منحصر به دروغ باشد، مانند برطرف کردن بی مهری و جدال بین زن و شوهر)

15 -اشتغال به ملاهی

2005-11-13T10:25:00.001+03:30

ساختن و خرید و فروش آلات لهو و معامله اش باطل است و مانند آلات قمار، نگه داریش نیز حرام و از بین بردنش واجب است. آلات لهو یعنی آلات بی فایده و آلتی که از آن برای گناه استفاده می شود مانند آلات عیش و نوش و بتها و ...
امام رضا (مستند نراقی) فرمود: "کسی که چهل روز در خانه اش آلات لهو یا آلات قمار باشد، گرفتار خشم الهی است و اگر در این مدت بمیرد فاجر و فاسق از دنیا رفته است..."

16 - غنا

2005-11-13T10:25:00.000+03:30

>> گناهانی که با رنگ قرمز مشخص شده اند گناهانی هستند که به نظر این نویسنده ی حقیر نیاز به دقت بیشتری در اجتناب از آن ها است! چرا که در بین ما بیشتر دیده می شوند! گناهانی که شاید ما کوچک بشماریم ولیکن خدایتعالی شدیدا آن ها را منع کرده است<<
شانزدهم از گناهانی که به کبیره بودنش تصریح شده غنا است. غنا عبارت است از صوت لهو یعنی آوازی که از روی لهو و التذاذ از قوه شهویه بیرون آید. مانند بسیاری از آهنگ ها و موسیقی ها و اشعار امروز که انسان را به روی آوردن به شهوت دعوت می کند!
امروزه ثابت شده که قوی ترین راه تاثیر گذاری استفاده از موسیقی است. یک آهنگ به راحتی می تواند نیرویی یا فکری را القا کند. ای کاش بشر می فهمید که شیطان به منظور تسلط بر اعصاب و نیروی فکری چگونه از راه غنا و ضعف اعصاب و ایجاد اغتشاشات فکری فعالیت می کند و ای کاش انسان عصر اتم به خود می آمد که برای ساعتی کیف و عیش و نوش چگونه نیروی فعاله خویش را با دست خود در اختیار دشمنان خود گذاشته است.
امام باقر (فروغ کافی کتاب الاشر به باب الغنا) فرمود: "کسی که به سخن گوینده ای گوش دهد، به او میل می کند. پس او را پرستیده است. پس اگر ناطق از خدا ادا کند (رحمانی باشد) شنونده خدا را پرستش کرده و اگر ناطق از شیطان برساند (شیطانی باشد) پس شنونده شیطان را پرستش کرده است."

14 - قمار

2005-10-31T01:25:00.000+03:30

چهاردهم از گناهان کبیره که به کبیره بودنش تصریح شده قمار است. چنان چه خدایتعالی در سوره بقره می فرماید (سوره 2 آیه 216): "حکم می و قمار را از تو می پرسند، بگو در هر دو گناه بزرگی است".
جالب آن که تعبیر به گناه بزرگ در قرآن مجید تنها درباره ی شراب و قمار است!
اگر قمار باز ببرد چون مالی بدون زحمت به دست آورده به فکر عیاشی و مصرف آن می افتد و بنا به مثال مشهور باد آورده را باد می برد و با اندک زمانی آن مال به هدر خواهد رفت. ثانیا در اثر بردن علاقه ی بسیار به قمار پیدا کرده و روح فعالیت و کار و کوشش در او از بین می رود! و در این فکر که شاید باز از همان مال مفت نصیبش شود، آدمی مفت خوار و تنبل بار می آید. و اگر هم ببازد عصبی شده و حس انتفام جویی و کینه اندوزی در او تقویت می یابد.
نشستن در مجلس قمار و نظر کردن به آن حرام است و بیرون رفتن از آن مجلس از باب نهی از منکر نیز واجب است. و نیزبازی کردن با آلات و وسایل مخصوص قمار بدون شرط و برد و باخت و فقط به منظور سرگرمی و تفریح هم نهی شدید شده است.
از جمله آثارشیطانی این گناه آن است که انسان را از یاد خدا غافل کرده و از فرمانبرداری او بیرون می کند (سوره 5 آیه 93): " شیطان می خواهد شما را به وسیله ی این گناهان از یاد خدا و نماز باز دارد "

13- شراب خواری

2005-10-17T15:15:00.000+03:30

سیزدهم از گناهان کبیره شرب خمر است. قرآن کریم صریحا شرب خمر را منع می کند و آن را کنار و همرده ی بت پرستی می آورد (سوره 5 آیه 90- 91 - 92): "ای کسانی که ایمان آورده اید، جز این نیست که شراب و قمار و بت ها و سنگهایی که برای قربانی نصب شده و چوبه های قرعه (وسیله ی قمار) همگی پلید و از عملیات شیطان است. پس از آن ها دوری کنید، باشد که رستگار شوید. جز این نیست که شیطان می خواهد به وسیله ی شراب و قمار بین شما دشمنی و خشم بیندازد و شما را از ذکر خدا و نماز باز دارد، پس آیا از آن ها دست بردار هستید؟"
آیین اسلام پایه ی خود را بر نگه داری و تقویت عقل سلیم و هوشیاری قرار داده است و اعمالی را که مخالف با حکومت عقل سلیم هستند مانند شراب خواری و استفاده از مواد مخدر و ... را منع کرده است.
و نیز حضرت صادق فرمود (فروغ کافی کتاب الاشر به حدیث 16 باب شارب الخمر): "کسی که یک جرعه شراب بیاشامد خدا و پیغمبران و مومنین او را لعنت می کنند، اگر به مقداری بنوشد که مست شود روح ایمان از او دور می شود و به جایش روح کثیف شیطانی جایگزین می گردد. پس نماز را ترک می کند و ملاﺋکه او را سرزنش می کنند و خدای تعالی به او خطاب می کند: ای بنده ی من، کافر شدی! بدا به حال تو!" پس امام فرمود: "بدا به حالش، بدا به حالش! به خدا سوگند یک سرزنش الهی از هزار سال عذاب سخت تر است. لعنت کرده ی خدا هستند و هر جا بروند از پناه خدا بیرونند و هلاک خواهند شد."

12 - قذف

2005-10-06T11:49:00.000+03:30

>> گناهانی که با رنگ قرمز مشخص شده اند گناهانی هستند که به نظر این نویسنده ی حقیر نیاز به دقت بیشتری در اجتناب از آن ها است! چرا که در بین ما بیشتر دیده می شوند! گناهانی که شاید ما کوچک بشماریم ولیکن خدایتعالی شدیدا آن ها را منع کرده است<<
دوازدهم از گناهان کبیره قذف است و آن نسبت زنا و یا لواط به زن یا مرد مسلمان دادن است. در احادیث وارده از حضرت رسول و حضرت صادق و حضرت کاظم و حضرت رضا و حضرت جواد به کبیره بودنش تصریح شده است. صراحتا در سوره 24 آیه 4 گفته می شود که دیگر در هیچ موردی گواهی و شهادت آنان که (به ناحق) به زنان پاکدامن نسبت زنا می دهند را قبول نکنید.
نا گفته نماند که در بسیاری از دشنام هایی که امروزه داده می شود گناه "قذف" نهفته است!
و نیز این که اگر کسی نسبت زنا دهد و نتواند ثابت کند (چهار شاهد و...) حد آن (مجازات اش) همان حد جاری شده برای زنا کار خواهد بود.
(وسایل الشیعه کتاب الحدود) حضرت رسول فرمود: "کسی که نسبت زنا به مرد یا زن پاکدامنی بدهد خداوند کردار نیکش را از بین می برد و روز قیامت هفتاد هزار ملک او را از پیش و پس تازیانه می زنند، پس او را به آتش می اندازند"

11- لواط

2005-10-06T11:42:00.000+03:30

(فروغ کافی) پیامبر فرمود: "هر گاه کسی لواط کند، عرش خدا به لرزه در آید و خداوند او را لعنت و غضب فرموده و جهنم را برایش آماده می فرماید و ملوط (لواط کننده – مفعول) را در کنار جهنم نگه می دارد تا خلایق از حساب فارغ شوند، پس او را در جهنم می اندازند و در طبقات دوزخ همیشه معذب خواهد بود."
(اصول کافی) و نیز امام صادق فرمود: "حرمت لواط از زنا بیشتر است، به درستی که خداوند قومی را برای عمل لواط هلاک فرمود (قوم لوط) ولی کسی را برای زنا هلاک نفرمود."

10 - زنا

2005-10-06T11:29:00.000+03:30

(وسایل الشیعه) حضرت امیرالمومنین فرمود: "در روز قیامت به امر خدا بوی گندی وزیده می شود که تمام اهل محشر ناراحت می شوند، تا این که نفس کشیدن بر آن ها مشکل می گردد، پس منادی ندا می کند میدانید این بوی گند چیست؟ گویند نمی دانیم و سخت ناراحتمان کرده، پس گفته می شود: این بوی زناکاران است که بدون توبه از دنیا رفته اند پس آن ها را لعنت کنید که خدا آن ها را لعنت کرده! پس نمی ماند در محشر کسی مگر این که آنها را نفرین می کند و می گوید، خدایا، زناکاران را لعنت فرما". نزدیکی با زن بی شوهر و زن شوهردار هر دو زنا است و نیز زنای چشم نگاه نارواست و زنای دهان بوسه ی حرام و زنای دست مس بیگانه نمودن است.

9 - رباخواری

2005-10-06T11:23:00.000+03:30

نهم از گناهان کبیره که به کبیره بودنش تصریح شده است ربا است. در احادیث ربا شدیدتر از بسیاری از گناهان کبیره مانند زنا معرفی شده است. ربای قرضی آن است که شخص مالش را به دیگری قرض دهد به شرطی که زیادتر پس بگیرد و معامله ی ربوی آن است که جنسی که کشیدنی یا پیمان کردنی است به مثل خودش با زیادتی معامله شود. خدا در جای جای قرآن از ربا گفته است که در اینجا به سه مورد فقط در سوره ی بقره اکتفا می کنیم: (سوره 2 آیه 276) "کسانی که ربا می خورند در قیامت از گورهای خود بر نمی خیزند مگر مانند کسی که شیطان به سبب مس کردنش او را بیفکند." (سوره 2 آیه 279) : "پس اگر فرمان نبردید و ربا را ترک نکردید پس بدانید و یقین کنید به جنگ بزرگی با خدا و پیغمبرش..." (سوره 2 آیه 277) : " خدا مال ربا را کم و بی برکت می کند و صدقات را برکت می دهد و خدا دوست نمی دارد هر ناسپاسی را که محرمات الهیه را حلال داسته و مرتکب گردد." ناگفته نماند که همان طور که ربا دادن حرام است، ربا گرفتن نیز حرام است.
چهار طایفه اند که ربا بین آنها صحیح است: (1) پدر و فرزند. (2) زن و شوهر. (3) مسلمان و کافر حربی (به شرط این که زیادتی گیر مسلمان باشد) (4) عبد و مولا

8 - خوردن مال یتیم

2005-10-02T21:00:00.000+03:30

حضرت صادق (ع) می فرماید (جلد 16 بحارالانوار صفحه 120) : "کسی که کفالت و محافظت یتیم (یعنی طفلی که حد بلوغ نرسیده و پدرش مرده باشد) نماید خداوند بهشت را بر او واجب می کند؛ چنانچه جهنم را برای خورنده ی مال یتیم واجب فرموده است".
(سوره 4 آیه 12): "به درستی که آنان که به جرات می خورند و تلف می نمایند اموال یتیمان را از روی بیدادگری و ستم، جز این نیست که در شکم خویش آتشی را می خورند و زود باشد که در آتش افروخته شده انداخته شوند"

7 - قطع رحم

2005-10-02T20:59:00.000+03:30

چون در شرع مقدس معنی خاصی برای رحم ذکر نگردیده پس مراد همان معنی عرفی آن است که عبارت از مطلق اقارب است. به معنی خویشاوندان پدری و مادری هر چند به چند واسطه باشند و همچنین خویشاوندی از طریق اولاد. هر کاری که در عرف پیوند را برساند صله است هر چند در کوچکی مانند اول سلام کردن یا نیکو جواب دادن سلام باشد. فقط وفقط و فقط در یک صورت قطع رحم نه تنها جایز بلکه واجب است. (سوره 58 آیه 23) : "کسانی که ایمان به خدا و روز جزا آورده اند نمییابی که با کسانی که با خدا و رسول دشمنی می کنند، دوستی نمایند هر چند پدران یا پسران یا خویشانشان باشند". حتی اگر یکی از خویشان به انسان بدی کرده باشد، قطع رحم جایز نیست. حضرت سجاد می فرماید (گناهان کبیره صفحه 158) : "محبوبترین گام برداشتنها نزد خدایتعالی دو گام برداشتن است، یکی گامی که بر می دارد و به آن به صف مسلمین ملحق می شود (مانند صف جهاد و صف نماز جماعت) دوم گامی که بر می دارد و حرکت می کند برای صله ی رحمی که از او بریده است"

6 - عقوق والدین

2005-09-29T23:23:00.000+03:30

حضرت محمد فرمود (جلد 16 بحارالانوار صفحه 24) : "خوشنودی خداوند با خوشنودی والدین است و خشم او با خشم ایشان است". و نیز فرمود: (مستدرک کتاب نکاح باب 75) : "کسی که والدین خود را بیازارد من را اذیت کرده و کسی که من را بیازارد خدا را آزرده و آزار کننده ی خدا ملعون است."
خداوند سپاسگذاری از والدین را همردیف با سپاسگذاری خود می داند و می فرماید (سوره 31 آیه 13) : "با انسان امر نمودیم که مرا و والدینش را سپاسگذاری نماید"

5 - آدمکشی

2005-09-29T01:33:00.000+03:30

(سوره 4 آیه 93) : " هر کس مومنی را از روی عمد و قصد بکشد پاداشش دوزخ است، در حالی که در آن جاودان می باشد و خشم خدا بر او است و او را از رحمت خود دور ساخته و عذاب بزرگی را برایش آماده ساخته است".
چند نکته:
1- خودکشی هم نوعی آدمکشی است و به هر وسیله که باشد حرام است.
2- سقط جنین نیز آدمکشی محسوب می شود

4 - الامن من مکر الله

2005-09-29T01:27:00.000+03:30

چهارم از گناهان کبیره امن از مکر الهی است به اینکه انسان از انتقام پنهانی و ناگهانی و قهر خفی خدا ایمن و راحت نشیند و از سرعت در انتقام ناگهانی او نیندیشد و در دل از این که به واسطه ی صدور گناه، دچار عذاب گردد، ترسی نداشته باشد.

3 - قنوط من رحمت الله

2005-09-29T01:20:00.000+03:30

قنوط نومیدی از رحمت الهی است که در قلب رسوخ کند؛ و در بیان فرق یاس و قنوط چنین فرموده اند که قنوط اخص است. زیرا یاس تنها ناامیدی قلب است، ولیکن هرگاه این ناامیدی شدید شود به طوری که به ظاهر هم سرایت نماید و از کلمات و رفتار فرد نومیدی تراوش کند، این حالت قنوط نامیده می شود.

2 - یاس

2005-09-25T22:03:00.000+03:30

>> گناهانی که با رنگ قرمز مشخص شده اند گناهانی هستند که به نظر این نویسنده ی حقیر نیاز به دقت بیشتری در اجتناب از آن ها است! چرا که در بین ما بیشتر دیده می شوند! گناهانی که شاید ما کوچک بشماریم ولیکن خدایتعالی شدیدا آن ها را منع کرده است <<
دومین گناه کبیره یاس و ناامیدی از رحمت خدا است! چون سبب یاس از پروردگار عالم اعتقاد نداشتن به قدرت و کرم و رحمت بی پایان اوست. یادمان باشد که هر چه قدر من گناه و یا اشتباه ما بزرگ باشد، در برابر ذات اقدس الهی هیچ نیست! در تعالیم اسلامی همواره این نکته دیده می شود که خدا مشتاق به بخشش بندگان خاطی و نادم است. در قرآن مجید یاس و ناامیدی از رحمت خدا را از صفات کفار قرار گرفته شده است و خداوند می فرماید ( سوره 12 آیه 87) : "ناامید از رحمت الهی نمی شود مگر کسی که کافر است"

1 - شرک

2005-09-24T18:04:00.000+03:30

اولین و بزرگترین گناه کبیره شرک به خدای تعالی است. شرک (در درجه ی بسیار ساده) یعنی متعدد دانستن خداوند. البته ناگفته نماند که شرک چندین درجه دارد ولی ما به همین تعریف ساده بسنده می کنیم. (شرک در مقام ذات، صفات، افعال، اطاعت، عبادت). در مقام گناه شرک همین بس که در قرآن از آن به عنوان گناه نابخشیدنی یاد شده است و خدا می فرماید (سوره 5 آیه 76) : "کسی که به خدا شرک آورد خدا بهشت را بر او حرام فرموده و جایگاهش دوزخ است و برای ستم کنندگان یاری کنندگانی نیست"

گناهان کبیره

2005-09-23T19:12:00.000+03:30

پدری و پسری را در نظر بگیریم… امکان دارد که پسر ادعای دوست داشتن پدر را بکند ولیکن به حرفهایش گوش نکند!؟ یا عاشقی که دم از حب معشوق بزند ولی حرفهای او را نادیده بگیرد!؟ یا عاشقی که همواره به معشوقش بی احترامی کند!؟ ادعای عشق ارزشی ندارد!
می خواهم عاشق خدا باشم!
او که مرا آفرید و پرورش داد. چرا که زندگی ام بدون او معنا ندارد. میلیارها انسان آمدند و رفتند، خوردند و خوابیدند، زنده شدند و مردند. آب از آب تکان نخورد! و تنها حقیقت باقی، اوست!
در سحیفه ی سجادیه می خوانیم: ((خدايا، اى كسى كه گنهكاران بوسيله رحمتش طلب فرياد رسى مى‏كنند، و اى كسى كه بيچارگان به ياد احسانش پناه مى‏برند... و اى غمگسار غم ديدگان دل شكسته، و اى فريادرس هر تنهاى درمانده، و اى مددكار هر محتاج عقب رانده. توئى كه همه چيز را به علم و رحمتت فرا گرفته‏اى، و توئى كه براى هر آفريده در نعمتهايت بهره‏اى برقرار كرده‏اى. و توئى كه عفوت بر عقابت غالب است، و توئى كه رحمتت بر غضبت سابق است و توئى كه عطايت از منعت فزون است، و توئى كه آفريدگان همگى در محيط توانگريت گنجيده‏اند. و توئى كه از هر كه به او نعمت بخشى توقع پاداش ندارى، و توئى كه در عقاب عاصيان افراط نمى‏كنى... ))
می خواهم عاشق خدا باشم!
راه حل خیلی ساده است! اگر خدا را دوست داری (حتی اگر خود و منفعت خود را دوست داری!)، کارهایی را که امر می کند انجام بده، کارهایی را هم که نهی می کند انجام نده! از این واضحتر!؟ خدا هم همواره گفته است: از شما حرکت، از من هم برکت. " ادعونی استجب لکم ". یک قدم به سوی من برداریدد، من هم چندین گام به سوی شما برمی دارم!
انصافا عاشقی که قدر این معشوق را نداند…
گزار موسی (ع) به مردی از اصحابش افتاد که در سجده بود. هنگامی که بازگشت باز همان شخص را در سجده دید. خداوند چنین وحی فرمود که ((اگر آن قدر برای من سجده کند که گردنش خورد شود از او نمی پذیرم تا این که از آنچه که ناخوش آیند من است روی گرداند و به آنچه مطلوب من است، روی آورد.))
ایمان دو چیز است، آن کنی که او پسندد، و آن پسندی که او کند.
حضرت امام باقر فرمود: ((نیست بنده ای مگر این که در قلبش نقطه ی سفیدی است. هر گاه گناهی کرد نقطه ی سیاهی از آن سفیدی بیرون می آید. اگر توبه کرد آن سیاهی بر طرف می شود و اگر در گناه فرو رقت و ادامه داد سیاهی قلب زیاد می شود. تا این که تمام سفیدی قلب را می گیرد…))
حال اگر ما بخواهیم قلب هایمان را پاک و سفید نگه داریم، چه کنیم؟ اگر بخواهیم بدانیم که چه اعمالی نزد خدا از همه ی اعمال زشت ترند! اگر بخواهیم به طور شفاف بد را از بدتر تشخیص دهیم!؟
دوست عزیز! دردت را می فهمم و کار را برایت ساده می کنم! شاید یکی از مشکلات ما امروزه این باشد که در دسته بندی گناهانی که از آن ها منع شده ایم و درجه ی امطناع از آن ها دچار مشکلیم! چه بسیار گناهانی که برای خود کوچک می شماریم ولیکن بسیار جدی منع شده اند، و چه بسیار مشکلات در واقع کوچکی که ما برای خود محلک می دانیم.
پوست کنده و واضح می گویم: گناهان کبیره همان "بدترها" هستند!
این متن (هر رور یک گناه) خلاصه ای بسیار کوتاه بر گناهان کبیره (البته درست است که تعداد دقیق گناهان کبیره مشخص نیست) و آشنایی بس مختصر با آن ها است.
امید است که بتوانیم حداقل گناهان کبیره را درک و از آن ها اجتناب کنیم. چرا که خدایتعالی در سوره ی نسا (35) می فرماید: (( اگر از گناهان بزرگی که نهی کرده شده اید دوری کنید گناهان شما را در گذریم و اجتنابتان را از کناه کبیره (بزرگ) کفاره ی گناهان صغیره (کوچک) قرار دهیم وشما را در جای بزرگ و شریفی که بهشت است در آوریم. ))

من الله توفیق.

مهدی

2005-09-19T20:25:00.000+04:30

میلاد فرخنده ی امید تاریخ،
حضرت اباصالح المهدی،
مبارک باد

بزرگان، از "ملّا زين‏العابدين سلماسى" كه از محارم اسرار سيد علامه بحرالعلوم بوده است نقل كرده‏اند كه روزى ميرزاى قمى به ديدار سيّد آمد، وقتى مجلس خلوت شد ميرزا به سيّد گفت: از نعمت‏هاى غيرمتناهى كه به شما براى‏تان روزى شده، ما را به فيض برسانيد.
سيد فرمود: دو شب قبل (شب گذشته) در مسجد سهله فيض ملاقات برايم حاصل شد و مناجات امام زمان‏عليه‏السلام را با الفاظى جالب كه دل را منقلب و چشم را گريان مى‏كرد استماع نمودم؛ بعد از پايان مناجات، من را به نام فراخواندند، نزديك رفتم تا جايى كه دست من به آن جناب مى‏رسيد.
مرحوم سلماسى گويد: چون كلام به اينجا رسيد، سيّد وارد مطلب ديگرى شد. بعد از آن ميرزاى قمى خواستار ادامه داستان شد، ولى سيد به او فهماند كه اين از اسرار مكتوم است.

باز از مرحوم سلماسى نقل شده است كه شخصى از سيّد پرسيد: آيا در زمان غيبت كبرا ديدار امام حاصل مى‏شود؟
سيّد سر به زير انداخت و آهسته فرمود: چه بگويم در جواب او و حال آنكه آن حضرت من را در بغل كشيده و به سينه خود چسبانيده‏اند، و از طرفى تكذيب مدّعى ديدار آن بزرگوار وارد شده است.

سايه نشينان ابر «اهل زمين» اند. آنان كه پاى بر خاك دارند و فراتر از خاك را تجربه نكرده اند، همانهايند كه تا ابر هست از ديدار خورشيد محرومند، تا ابر هست از تابش مستقيم آفتاب محرومند.
امّا آنها كه بالى يا مجالى براى پرواز دارند، اگر خود پرواز كنند يا بر بال پرنده اى نشسته، دل از خاك بركنده و چند صدمترى فراتر از خاك را مشاهده كنند، به آسانى خود را در معرض نگاه مستقيم خورشيد مى بينند و گرماى آفتاب را بر رگ و پوست خويش لمس مى نمايند.
بلكه اگر اهل پرواز و دل بركندن از خاك هم نباشند، همينكه پايى براى صعود داشته باشند و از گستره عادىِ زندگىِ زمينى فراتر روند، چه بسا هنوز به قله كوه نرسيده، ابرها را زيرپاى خويش ببينند و جمال دلا راى خورشيد را، بر بالاى سر خود نظاره كنند.
منتظرانِ حضرت مهدى(عليه السلام)، آن خورشيد هميشه فروزان منظومه هستى، چنين حالى دارند. تا آن زمان كه دلبستگان به خورد و خواب و خانه و خلوتِ خويشند از ديدار محرومند، اگر چه خود را از منتظران بدانند و براى رسيدن روزى آفتابى، در پى بر طرف شدن ابرهاى تيره غيبت، لحظه شمارى كنند.
امّا آنگاه كه پاى در راه خويشتن سازى و ديگرسازى مى نهند و صخره هاى سخت حوادث و ابتلاءات دوران غيبت را يكى پس از ديگرى در مى نوردند، ديرى نمى پايد كه به قله اى آفتاب گرفته دست مى يابند و جلالت بيمثال خورشيد عالم افروز زاده زهرا را به تماشا مى نشينند.
لكن خوشا به حال آنان كه عرفان و سوز و مجاهدت شان، بال پروازشان است و دنياى حقير و متاع قليل، دل آسمانى شان را هرگز تسخير نمى كند. راستى آنان در آن اوج فراتر از اينهمه ابرى كه فضاى زندگى ما را پوشانده است، چه مى بينند؟!

Man and Islam - Dr. Ali Shariati

2005-09-16T16:06:00.000+04:30

Ladies and Gentlemen: Tonight, as long as time permits, I would like to investigate the following questions:

I. Does Islam recognize man as a helpless creature whose ultimate goal and ideal is to stand powerless in front of God?

II. Does Islam recognize humanness as a nobility?

III. Is helplessness in man a pre-requisite of belief in Islam, or on the contrary, is belief in Islam enough to bestow originality upon man and a respect for his virtues?

The issue of man is an extremely important one. Today's civilization has based its religion upon humanism; that is, the originality and worship of man. It is assumed that various religions in the past shattered man's personality, and forced him to sacrifice himself for his gods, admit his powerlessness, and forced him to ask favors from them through prayer, supplication and begging. Humanism is a post-renaissance religion which set itself across the providential orders and those religions which were based upon the supernatural and the unseen, which aimed to bestow nobility upon man. The roots of humanism go back to Athens, and as a universal religion it has become the foundation of today's Western culture. As a matter of fact humanism is a reaction against the scholastic creed and Christianity of the Middle Ages.

In order to find out how man was interpreted in various religions of the past, or to understand the role of humanism in religions, one should study the philosophy of creation. Since I do not have time to survey all the Eastern and Western religions relative to the philosophy of man's creation, I will only emphasize the philosophy of man's creation in Islam (and the religions of Abraham, Moses, and Jesus of which Islam is a sequel and culmination).

How does Islam interpret and recognize the creation of man? Is it possible to realize man's position from the quality of his creation narrated in the Qur'an or the sayings of prophet Muhammad (PBUH)? By investigating the quality of Adam's creation, which stands as the symbol of man in the Qur'an, we can infer the kind of status he occupies in the sight of God in Islam, as well as in other religions.

As a preface I should say that the language of religions, especially the semitic ones, whose prophets we believe in, are all symbolic. This is the finest language accessible to man and it is superior to expository language which is lucid and straightforward. An expository language may be more suited and simpler to utilize in instruction, but it is not lasting. Why? Abd-Alrahman Badawi, the contemporary Egyptian philosopher, states that

A school or a religion which expresses all its facts and connotations in direct, clear-cut, and one-dimensional sentences will not last long, since it is addressing diverse individuals from all walks of life. Further, these people include various strata and classes who vary in thinking, viewpoint, and outlook. And so, a language which is selected for a religion must be multi layered and multi-dimensional so that each generation can decipher one layer and each group can understand one dimension at a time.

This is why all the literary symbolic works are immortal. Hafiz's poems are everlasting due to the fact that the more we read them, depending upon our tastes, the more new areas we can infer and discover. But such is not true for the History of Bayhaghi or Golestan of Saadi, their meanings are relatively obvious. We enjoy their dialects, but from a spiritual point of view most of their contents are obsolete. But Hafiz's words, being multi-dimensional and symbolic, allow each one of us, depending on our tastes and mentality, to infer a new meaning and a new outlook from them. And since religions were brought for various types of peoples and generations, it was necessary that they contained symbolic languages. Most of the meanings existing in religions were not clear at the time they emerged. However, since such meanings had to be explained to people, they had to be in plain language so the masses could comprehend them. On the other hand, if the concepts were plain enough, such religions would contain no new meanings.

This is why languages were symbolic so that future generations, relative to their mental and scientific maturity, could discover new meanings and concepts. This is why in European literature symbolism is the finest style. Thus, the story of Adam's creation was told in symbolic language so that now, after fourteen centuries in the midst of scientific progress in all areas, it remains worthy of study.

Man's Creation from the Islamic Viewpoint

In the beginning the Lord addresses all the angels: "I want to create a vicegerent on earth," (Pay attention to the worth of man in Islam. Even the Post-Renaissance European humanism has not been able to bestow such an exalting sanctity upon man.). God, being the greatest and most exalting from a faithful Muslim point of view, addresses the angels to introduce His vicegerent. Thus, with this providential address the mission of man on earth is clarified. That is, man's mission on earth is to fulfill God's creative work in the universe. Therefore, man's first superiority is that he represents God on earth. The angels objected, "Do you want to create a revengeful and vindictive creature to commit crime and bloodshed on earth again?" But God responds, "I know something you know not." And so, God became engaged in creating man. And this is the point which symbols, loaded with profound anthropological connotations, come into being. Since God wants to create a vicegerent for Himself on earth, He must, as a rule, choose the most valuable and sacred material. Yet He selects the basest matter. In the Qur'an there are three references relative to the material that man was made of: from a sounding clay, like unto pottery, and from mud. Finally, the Lord breathed His spirit into the dry mud and man came into being.

In the human tongue God is the most sacred and exalted being, while mud stands as a symbol of the meanest and the basest thing.

And the spirit of God is the most sacred, exalting, and the noblest "part" of His being. Accordingly, in creating man, God did not use His "breath, "blood," or "flesh"; rather He blew His own Soul into man. God is the most sublime being and His spirit is the finest entity for which man can possibly have an epithet in his language. Thus, man who was formed from mud and God's spirit is a two-dimensional being. For unlike all other beings which are one dimensional, man is two-dimensional; one dimension tends towards mud, lowliness, sedimentation, and stagnation while the other aspires to the loftiest imaginable point possible. So man is composed of two contradictions-mud and God's spirit. Thus man's significance and grandeur lie in the fact that he possesses two poles (mud and the spirit of the Lord). It is up to man to choose where to go, towards mud or providence. And as long as he has not selected either of the poles as his fate, struggle will perpetually rage within him.

Once man was created, God taught him the names. It is not yet clear what these names were, but every commentator has said something that leaves no doubt that God was talking about education and instruction. In any case, when the creation of man ended, God taught all the names. Man became a possessor of names. At this point the angels protested: "We are made from smokeless fire but man was made from mud. Why should he have superiority over us?" Whereby the Lord responded: "I know something you know not. Bow down to man." The angels of all ranks prostrated themselves before man.

This is what humanism is all about. Do you see the extent of man's grandeur? So lofty is his position that the angels, in spite of their natural and racial superiority (light vs mud), adored Adam. How ever, since the angels protested, the Lord, in order to test them, asked them to recite the names but they could not answer. In this test the angels were defeated and the superiority and virtue of Adam was established. Superiority depends upon knowledge of the names. Man knows things which angels do not know. This is indicative of the fact that nobility depends upon knowledge and intelligence rather than upon racial superiority.

Another issue is the woman who is believed to have been created from Adam's rib. This is the result of a wrong translation of the Arabic word 'rib' into Persian. In Arabic and Hebrew 'rib' has an additional meaning which is 'nature.' Thus, instead of "Eve was created from Adam's nature," it came to mean "Eve was created from Adam's rib."

A great man like Nietzsche believed that man and woman were two different creatures. By and by they evolved and came to resemble each other. So they are thought of as two different races. Mind you that even those philosophers and scientists who believe that Adam and Eve are of the same race have always despised the female's nature. However, the position of the Qur'an is that man and woman are of the same nature.

Another surprising point in man's creation in the Qur'an is that God calls upon the whole creation-skies, seas, plants, mountains, animals and so forth-and informs them: "I have a trust to offer you." But all of them refused to accept except man. This is indicative of the fact that man possesses another virtue; that is, his acceptance of a trust that everyone else refused. This means that man is a representative of God in the universe as well as His trustee. As to what the 'trust' is, everyone mentions something. Mawlavi believes that it is will and choice. So do I.

The only superiority that man has over all other beings in the universe is his will. He is the only being that can act contrary to his nature, while no animal or plant is capable of doing so. It is impossible to find an animal which can fast for two days. And no plant has ever committed suicide due to grief or has done a great service. Man is the only one who rebels against his physical, spiritual, and material needs, and turns his back against goodness and virtue. Further, he is free to behave irrationally, to be bad or good, to be mudlike or Divine. The point is that possession of "will" is the greatest characteristic of man and it throws light upon the kinship between man and God.

Is it not true that God breathed His spirit into man and appointed him as His trustee? Then man is a vicegerent and "relative" of God on earth and the spirit of both quench their thirst from the same fountain of virtue-possession of will. God, the only being in the universe who possesses an absolute will and can do whatever He wishes, even to work contrary to the laws of nature, breathed His spirit in man. And so, man is capable of working like God (not on par with Him, only resembling God), or acting against the physiological laws of his own nature. Therefore, what can be inferred from man's nature and the philosophy of creation are as follows:

A. Not only are all men equal, they are brothers. The disparity between equality and brotherhood is quite obvious; equality is a legal term while brotherhood is an announcement of the identical nature of all men who have, despite their colors, emerged from a single source.

B. Contrary to all the past philosophies, male and female are of the same nature, and were created simultaneously by God. They are of the same race, they are brothers and sisters.

C. The superiority of man over angels and the whole universe is scientific, due to the fact that man has learned the names. And angels, despite their superiority in race and nature, bowed down to Adam.

Above all, man is located between mud and providence, he is free to choose either as his will dictates. Possession of will and freedom creates responsibility. And so, from the Islamic point of view, man is the only creature who is responsible not only for his own fate but also has a mission to fulfill the Divine Purpose in the world. Thus, he is a trustee in the universe. He (man) is the only one who knows the names whose meanings, I believe, stand for various scientific facts. Names are symbols for things; that is, the specific aspects of various concepts. Therefore, "having learned the names" is the potential and aptitude for understanding and comprehending the existing scientific facts in the universe. Accordingly, through his primordial education from the Lord, man can grasp the totality of facts existing in the universe, this is the greatest responsibility. Man's fate must be fashioned by himself."

At this point I must refer to a great tragedy in history. Man has not been recognized as a two-dimensional being. Unlike other religions in which God and Satan are in a state of constant war in nature, in Islam there is only one power in nature-the Divine Power.

However, with man being the battlefield, God and Satan are at war with each other. Thus, unlike former religions, the duality in Islam consists of worshiping two deities which exist in the constitution of man rather than in nature. Nature has a single deity and is under the dominance of only one God. This is why in Islam Satan is not standing against God but against the divine-half of man. And since man is a two-dimensional creature who is kneaded of mud and God, he is in need of both. His ideology, religion, life, and civilization must all be capable of satisfying both of these dimensions. The tragedy is that history does not bear witness to this fact. History shows that all societies in the past chose either asceticism or worldliness. Chinese civilization was worldly first. The lifestyle of her aristocracy gave primacy to pleasures, beauties, and the maximum use of natural resources. In such an atmosphere Lao-Tzu emerged with an ascetic religion that called attention to the spiritual side of man and consequently society was driven towards monasticism, theosophy, and sufism. Later, Confucius appeared and China swung back towards worldliness. India, under the Vedic influence, was driven towards sufism and ascetism. The present Indian mortification of the flesh-lying on nails and living on a single date or almond for extended periods-is a tendency towards the other half and ignores the worldly aspect.

In Europe, Rome went towards committing crime, bloodshed, dominating the world, and accumulating the wealth of Asia and Europe. Later Jesus (PBUH) emerged and oriented Rome towards the hereafter, to such an extent that it led to the Middle Ages. In other words, Rome, the land of bloodshed, power, and militarism turned into the territory of monasticism and seclusion, until the Renaissance was born and the pendulum was then swung back to worldliness. And again today, the European civilization has become so world-minded (by occupying humanity with sensual gratificaions) that, as Professor Chandel states,
Today's world has dedicated itself to producing only life's amenities. This shows the asininity of man's philosophy today. It signifies the aimless direction of technology and the ideal-less civilization. That is, humanity has deviated so drastically that it needs another Jesus.

As far as Islam is concerned, man is a two-dimensional creature who must possess a two-dimensional religion which can continually exert a force upon him in the opposite direction-upon his society as well as his soul-so that he can retain his equilibrium. This is what Islam is all about.

In order to understand a religion one must see and familiarize himself with its book, prophet, and its best products. Accordingly, the God of Islam is two-dimensional: 1) a profile of Jehovah, the Jewish God who is worldly, stern, political, a severe punisher, and despotic; and 2) the God of Jesus who is kind, forgiving, and merciful. All such characteristics for Allah, the God of Islam, can be inferred from the Qur'an.

As for the Qur'an, it is a book resembling the Torah (Old Testament) which contains social, political, and military precepts, including instructions for conducting a war and capturing as well as the freeing of captives. It is also a book which emphasizes the purification of nature, the piety of the soul, and the exalting ethics of the individual.

As to the prophet Muhammad (PBUH), he was also a man with two profiles (as we see in the history of celebrities) combined in one spirit. He was a man continuously at war, politically and militarily, with the enemies and the subversive elements of society. His aim was to build a modern society and civilization, while guiding humanity towards a distinct goal. But above all he was devout and virtuous.

Finally, the fruits of the prophet's training are Ali, Abuzar, and Salman. These are among the very few two-dimensional human beings of the world. These were men of politics and war, who struggled for a better existence. They spent a lifetime in the battlefields, military training, scientific inquiry and discussion. They were also virtuous on par with the monks and theosophists of the East. Today, with the information available on his meditations on God, Abuzar is the best guide to knowing the Qur'an. A look at the prophet's companions indicates that all were just, sensitive warriors, and constructive individuals who were concerned with building a better society and establishing justice.

Conclusions

In Islam man is not subjugated by God, since he is the Lord's associate, friend, trustee, and kinsman on earth. God taught man and all the angels prostrated themselves before him. Thus, such a two-dimensional being needs a religion which can protect him from swinging to either asceticism or worldliness, and continually keep him at an equilibrium. Only a two-dimensional religion is able to give reality to man's great responsibility.

زاهد بی اسرایل

2005-09-16T16:01:00.000+04:30

در قوم بنی اسراﺌیل زاهدی بود خرقه پوش. هفتاد سال روز و شب را به عبادت گذراند و عبادت خدا کرد. همه ی اهالی آبادی های دور و نزدیک او را می شناختند و خانه نشینی او زبانزد خاص و عام گشته بود. روزها روزه می گرفت و شب ها صدای مناجاتش کوچه پس کوچه های دهکده را عطرآگین می کرد. روزی بر پیامبر زمانش وحی آمد که زاهد را فراخوان و به او بگو:
" نیکو روزگار به سر آوردی و عمری در عبادت من گذاشتی تو را وعده دادم که به فضل و رحمت خویش بیامرزم "
زاهد موضوع را سبک سنگین کرد و زیر لب با خود چیزی زمزمه کرد. سپس در چشمان پیامبر نگاه کرد و با ناراحتی گفت:
" مرا به فضل خودش به بهشت می رساند؟ پس هفتاد سال عبادت من کجا حساب آید و از آن چه آید؟ "
در همان لحظه دردی شدید بر دندان زاهد پدید آمد. دردی که عمق وجود او را پاره می کرد. گویی با سنگ بر دهان او می کوبیدند. زاهد به زانو در آمد و بر روی زمین از این طرف به آن طرف می غلتید. صدای ناله ی او به هوا بلند شد و از شدت درد خرقه ی خود را گاز می گرفت. گریه می کرد و فریاد می کشید و طلب شفا می کرد. بر پیامبر وحی آمد که به زاهد بگو:
" عبادت هفتاد ساله خواهم تا تو را شفا دهم! "
زاهد که پی به حرف نابجای خود برده بود و احساس می کرد که اگر این درد ادامه یابد جان از بدنش خارج خواهد شد با زاری گفت:
" رضا دادم! ونقدی شفا خواهم. فردا تو خود دانی مرا خواه به دوزخ فرست خواه به بهشت! "
ناگهان مانند آبی که بر آتش ریخته باشند درد دندان ناپدید شد و زاهد حیران به نفس نفس زدن افتاد. وحی آمد:
" تمام عبادت هفتاد ساله در مقابل شفای درد دندان افتاد و چیزی نماند جز فضل و رحمت من! "

چرا؟

2005-09-16T15:56:00.000+04:30

خط ریش که در چهار مرحله تغییر جهت می دهد، انداختن سلیبی به وزن چهار ده کیلو بر گردن، گوش دادن به آهنگ هایی که در تهیه ی آنها تکه ای از آهن را مداوما بر روی سنگ کوبیده اند، رانندگی با سرعت صد و شصت در کوچه ی هفت متری، کندن اگزوز ماشین به صورتی که وصیله ی نقلیه صدای تانک بدهد، و بالا خره در آوردن بدن و هیکل به صورتی که گویا با نی، هوا به درون فرد دمیده شده است.

عبد العزیز

2005-09-14T23:51:00.000+04:30

عبدالعزيز قراطيسى مى گويد:
امام صادق عليه السلام به من فرمود:
اى عبدالعزيز! ايمان ده درجه دارد، مانند نردبان كه ده پله دارد و همانند نردبان بايد پله پله از آن بالا رفت .
كسى كه در درجه دوم است ، نبايد از كسى كه در درجه اول مى باشد، انتقاد كند و بگويد: تو ايمان ندارى .
و آدمى كه در درجه اول ايمان است ، بايد به روش خود ادامه دهد تا برسد به آن كس كه در درجه دهم است .
اى عبدالعزيز! كسى كه ايمانش در مرتبه پايين تر از توست او را بى ايمان ندان ! تا كسى كه ايمانش بالاتر از توست ، تو را بى ايمان نداند.
وقتى كه ديدى كسى پايين تر از توست او را با مهر و محبت به درجه خود برسان و چيزى را كه تاب و تحمل آن را ندارد، بر او تحميل مكن ! تا او را بشكنى و اين كار خوب نيست . زيرا هر كس دل مؤ منى را بشكند بر او واجب است شكستگى دل او را جبران كند.
آنگاه فرمود:
مقداد در درجه هشتم و ابوذر در درجه نهم و سلمان در درجه دهم ايمان (كه بالاترين درجات
ايمان است ) قرار داشت

دوست دارم بدانم آن درجات چه هستند... اما

Islam, Freedom, Justice - Musavi Lari

2005-09-14T02:13:00.000+04:30

Since all power and authority belongs to God, men in any office which confers authority must exercise their delegated power as stewards and ministers of God to men. Thus tyrants, imperialists, slavedrivers and exploiters of fellowmen are outlawed. Islam enhances each person's self-respect: it establishes that true and only equality open to man - the equality in surrender to God for His service amongst mankind. Such surrender enables each to find his place in the whole without faction, partisan rule or superiority. Each is his own master.

Islam champions and interprets human rights. It regulates every detail of personal and community life in equity. It is the trustee and guardian of freedom before the Lord- Its first and paramount thought is unity. It excludes no one - though some exclude themselves : it opposes no one-though some may oppose themselves to it. it makes no differences - though some may insist on being different. Muslim calls to Jew who calls to Mage who calls to Nazarene, saying: .-Why stand apart? Let us join in our common creed that God is One'."

It is written: (Qur'an: Sura III, Al-i-Imran -"lmran's Family" verse 62): "Say: O Peoples of the Heavenly Books! Resort to that word which is common to us and you, which is that we worship none save GOD; that we associate no partners with HIM; that we exalt not from amongst ourselves any lord or patron other than GOD."

The peoples of today's world yearn for unity, justice and freedom. They long to be saved from exploitation and war. They wander lost, like sheep gone astray. Let them turn to the sunshine of Islam's regulations of life and living. Under that common sun, all - black, white, red and yellow-are at one in justice, freedom and equality. For Islam, true excellence lies, not in the intellectual or manual attainments of people of differing gifts; but in the moral attainments of a pure heart. These are equally open to all whatever their other gifts. As it is written (Qur'an: Sura XLIX, Hujurat-"The Inner Apartments" verse 13): "O Mankind: We created you from a male and a female; and made you into tribes and nations that you may get to know each other. and verily, most honoured before God is the most virtuous."

The Prophet (on Whom be Peace!) explicitly affirmed: "Arab is not more privileged than non-Arab, nor white than black. Spiritual excellence and true piety is the only distinction amongst humans recognised by God."

After the Prophet's victory at Mecca, a proud self-seeking group of Arabs claimed privilege for their tongue and race. To them he said: "Thanks be to God that by the sublime doctrines of Islam He has freed you from the times of ignorance, and stripped off pride, conceit and power-lust. Know now that in the Courts of God only two groups exist. The group of the righteous who are precious in God's eyes : and the group of the sinful who hang their heads in shame."

A man said to the 8th Imam: "There exists no man on earth with an ancestry more noble than yours." To him the saint replied: 'Their greatness and honour lay in their piety and zeal to do God's will." By these words the Imam rebuked the man who wished to flatter and aggrandise the Imam's pedigree; and turned his mind to thoughts of piety. Another said to the Imam: "By God! You're the best man alive." The Imam replied: "No oaths, man! There lives a man who is better whose piety is greater and obedience to God more complete. In God it is true that that verse of the Qur'an has not yet been abrogated which says: 'Most honoured before God is the most virtuous'."

God's service is perfect freedom. It is neither restrictive nor limiting. Restrictions diminish a man's capacities and happiness. But to serve God clothes the soul in the whole armour of God, protects when evil attacks, and foils all the fiery darts of the wicked.

True, serving God means obeying His laws. But this obedience is the free choice of love. And His laws are those absolute moral standards which formulate the essence of man's true nature, as his Creator means him to be at his best.

No man who has bowed his neck beneath the yoke of money-grubbing or power-seeking can ever enjoy a free life in a free society. The Imam Ali said: "'Piety is the key to honesty and purity and to the acquirement of merit in store against judgment-day. It is freedom from the chains of every bondage; salvation from the blows of every adversity. Piety puts a man's aim within his reach, wards off evil, his soul's foe, and assists him to attain his heart's desires." (Nahj-ul-Balaghe: 227.)

Remember that he gave this message in an epoch when violence, oppression, wrong, class wars and racial strife raged amongst men. Distinctions repugnant to reason, to virtue and to freedom were rife. The weak and the poor were bereft of every human right and social safeguard. With matchless moral courage the pioneer of Islam outlawed all those differences and conflicts, so illegitimate, so superstitious and so mistaken. He replaced them with the command that equality and perfect equity should be observed for all individuals. He ordained that, under the auspices of total submission to the will of God, every sort of reasonable freedom should be put within the possession of men; in such a way that the underprivileged classes of society which had never before had any sort of power to express their desires but had merely provoked the reaction of violence and oppression if they dared to protest against the will of the powerful ruling classes, should now, under the lifegiving justice of Islamic laws, find the political and social power they lacked, and shoulder to shoulder move forward until they had their full and rightful share in the leadership of their nations.

منتظر

2005-09-14T02:01:00.000+04:30

غمگین مشو ای منتظر،
قدری تحمل بیشتر،
گردی به پا شد در افق
... گویی سواری می رسد

و «منتظر» ناميدند، زيرا آن قدر زمان غيبت او به طول مى انجامد كه مخلصان انتظار او را بى صبرانه مى كشند، و اهل شك و ترديد انكارش كنند، و منكران به استهزاء و مسخره اش دست مى زنند، و عجله كنندگان ناراضى بر قضاى الهى هلاك مى شوند، و فقط آنان كه تسليم امر خدا و حجّت هاى بى همتاى اويند، از اين گرداب هلاكت نجات مى يابند.

Imam Baghir: امام باقر:

2005-09-12T16:11:00.000+04:30

قولوا للناس احسن ما تحبون ان یقال لكم

بهترین چیزی را كه دوست دارید درباره شما بگویند ، درباره مردم بگویید.

Say about others the best thing that you would like to hear about yourself.

The upbringing of the most important man in history - Muhammad

2005-09-11T02:51:00.000+04:30

As was the custom in those days, babies of noble families were normally entrusted to the care of strong and healthy wet nurses, who not only gave suck but taught their wards manners and etiquette. The young Muhammad [s] was accordingly put under the care of a noble wet-nurse called Halima bint Hareth As-Saadiyah, who brought him up along with her own children; Abdullah, Eisa and daughter Shaima.
After four years Halima brought back the child to his mother and grandfather. Everyone was happy as the toddler started to grow up into a pretty, sober and intelligent boy, marked out from the rest of the children by his suave manners and loved and admired by all.
Mother and Grandfather Die
At the age of six, his mother took him to Yathrib to visit her family. Umm Ayman their maid accompanied them on the journey. At Yathrib, the young boy saw the grave of his father, whom he had never seen in life. What a moving scene it may have been when mother and son, set eyes on Abdullah's grave!
After a short stay in Yathrib they started back, but on the way Amina became seriously ill. The party stopped to nurse her but her condition became worse and finally she breathed her last and was buried at a place called Abwa, situated between Makkah and Madina. The child was naturally sad at loosing his only surviving parent, at the tender age of 6. Now he was an orphan on both sides and alone in this wide world. But Almighty Allah is Great and Omnipresent and He alone decrees destinies. Umm Ayman escorted Muhammad [s] to Abdul Muttalib, who was shocked on hearing news of his daughter-in-law's sudden death. The doting grandfather took upon himself the task of bringing up the young orphan, never letting him feel the slightest discomfort. But there was yet another shock in store for Muhammad [s], for when he reached the age of 8, he lost his loving grandfather too.
Abu Talib Assumes Guardianship
Before his death, Abdul Muttalib instructed his son Abu Talib to see his orphaned grandson's upbringing. Accordingly, Abu Talib gladly assumed guardianship of his nephew and took young Muhammad [s] under his roof. Abu Talib and his wife Fatimah bint Asad raised the orphan as their own child, never making him feel the slightest thought of being a destitute. They loved him dearly and he loved them in turn. In later years he was often heard saying that Fatimah bint Asad, (the mother of Imam Ali) was like a mother to him.
-
Its interesting that the most important person in human history had such a hard upbringing. As a wise man used to say: To become good bread, great heat must be endured.

یوسف زهرا

2005-09-11T01:47:00.000+04:30

دوران پس از ظهور حضرت مهدى (عليه السلام)، بدون شك، والاترين، شكوفاترين وارجمندترين فصل تاريخ انسانيّت است. دورانى كه وعده هاى خداوند در خلافت مؤمنان و امامت مستضعفان وراثت صالحان عملى مى گردد و جهان با قدرت الهى آخرين پرچمدار عدالت و توحيد، صحنه شكوهمندترين جلوه هاى عبادت پروردگار مى شود.

در احاديث مختلفه، گوشه هايى از عظمت آن دوران به تصوير كشيده شده است:

1 ـ حاكميت اسلام در سراسر هستى:

امام باقر (عليه السلام) در تفسير اين آيه از قرآن كريم: «و قاتلوهم حتى لاتكون فتنة و يكون الدّين للّه» مى فرمايد:

«تأويل اين آيه هنوز نيامده است. پس زمانى كه تأويل آن فرا رسد، آنقدر از مشركين كشته مى شوند تا بقيّه، خداى عزّوجلّ را به آيين توحيد پرستش نمايند و هيچ آثارى از شرك باقى نماند، و اين امر در قيام قائم ما، تحقق خواهد يافت».

امام صادق (عليه السلام) نيز فرمود: «اذا قام القائم لايبقى أرض اِلاّ نودى فيها شهادة أن لا اِله اِلاّ اللّه و أنّ محمداً رسول اللّه».

«زمانى كه حضرت قائم قيام كند، هيچ سرزمينى نمى ماند مگر اينكه نداى شهادتين ـ لا اِله اِلاّ اللّه و محمد رسول اللّه ـ در آن طنين اندازد».

2 ـ اقامه كامل حدود الهى:

امام كاظم (عليه السلام) در تفسير آيه شريفه «يحيى الأرض بعد موتها» با اشاره به قيام حضرت مهدى (عليه السلام) فرمود:

«مراد اين نيست كه خداوند زمين را با باران زنده مى كند، بلكه خداوند مردانى را بر مى انگيزد كه زمين را با احياى عدالت و اقامه حدود الهى زنده مى سازند».

3 ـ احياى قرآن و معارف قرآنى:

اميرالمؤمنين (عليه السلام) با اشاره به قيام حضرت مهدى (عليه السلام) فرمودند:

«كأنّى أنظر إلى شيعتنا بمسجد الكوفة. و قد ضربوا الفساطيط يعلّمون النّاس القرآن كما أنزل.»

«گويا شيعيان ما اهلبيت را مى بينم كه در مسجد كوفه گرد آمده و خيمه هايى زده اند و در آنها قرآن را آنچنانكه نازل شده است به مردم مى آموزند».

مولا على (عليه السلام) در خطبه اى ديگر، در باره عمل كَردِ حضرت مهدى(عليه السلام) پس از ظهور فرمودند:

«يعطف الهوى على الهدى اذا عطفوا الهدى على الهوى و يعطف الرأى على القرآن اذا عطفوا القرآن على الرأى.»

«آن هنگام كه مردم هدايت را تابع هواى خويش قرار داده باشند، او مى آيد و خواسته هاى نفسانى را به تبعيّت از هدايت مى كشاند.

و آن زمان كه مردم قرآن را مطابق نظر و رأى خود توجيه كرده باشند، او مى آيد و رأى و انديشه را به خدمت قرآن مى گيرد و آن را در مطابقت با قرآن شكل مى بخشد».

4 ـ گسترش عدالت و رفع ستم:

رسول اللّه(صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود: «المهدى من ولدى، تكون له غيبة. ادا ظهر يملأ الأرض قسطاً وعدلا كما ملئت ظلماً و جوراً.»

«مهدى(عليه السلام) از فرزندان من است. او را غيبتى هست. زمانى كه ظهور كند، زمين را از قسط و عدل پر سازد چنانكه از ظلم و جور پر شده باشد».

اين حديث و نظاير آن، در كتب شيعه و سنى، از شهرت و تواتر فوق العاده اى برخودار است. و در اغلب آنها عناوين قسط و عدل در كنارهم آمده است كه يقيناً فرق هايى با يكديگر دارند. مانند اينكه گفته اند: عدل اعم از قسط است. قسط فقط رعايت حق ديگران است و عدل، رعايت حق همه چيز و همه كس; قسط فقط در مورد ديگران بكار مى رود و عدل در مورد رابطه انسان باخود، باخدا و با ديگران; قسط ضد جور است و عدل ضد ظلم.

5 ـ تجديد اسلام:

امام صادق (عليه السلام) فرمود: «اذا قام القائم (عليه السلام) دعا الناس إلى الاسلام جديداً».

«زمانى كه حضرت قائم (عليه السلام) قيام مى كند مردم را مجدّداً به اسلام فرا مى خواند».

دوران پر فراز و نشيب پس از رحلت پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) و روى كار آمدن اسلام خلافت، موجبات تحريف و توجيه مبانى اسلامى و معارف دينى را فراهم كرد. و دور ماندن مردم از اهلبيت (عليهم السلام) كه پاسداران حريم اسلام ناب محمّدى بودند، خصوصاً در دوران غيبت طولانى امام زمان(عليه السلام)، چنان فكر و انديشه مسلمين را با حقايق وحى بيگانه كرد كه امام صادق (عليه السلام) به دنبال همان فرمايش فوق مى فرمايد:

«او دو باره مردم را به اسلام دعوت مى كند و به امرى هدايت مى كند كه از ميان رفته است و مردم، از مسير آن گمراه شده اند. همانا حضرت قائم (عليه السلام)، «مهدى» ناميده شده است به خاطر آنكه به امرى گم شده هدايت مى كند و «قائم» ناميده شد از آن رو كه به «حق» قيام مى كند».

امام باقر(عليه السلام) در باره سيره حضرت مهدى(عليه السلام) فرمود:

«آنچه را پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) انجام داد او نيز انجام مى دهد، بنيانهاى پيشين را در هم مى شكند، چنانكه رسول اللّه(صلى الله عليه وآله وسلم) امر جاهليت را در هم شكست، و او اسلام را دو باره از سر مى گيرد. «و يستأنف الاسلام جديداً».

6 ـ كمال دانش و معرفت:

امام صادق (عليه السلام) فرمود: «علم بيست و هفت حرف است ـ بيست و هفت قسمت دارد ـ همه معارفى كه پيامبران صلوات اللّه عليهم آورده اند، دو حرف است. پس مردم تا امروز بيش از اين دو حرف را نشناخته اند. «فاذا قام قائمنا أخرج الخمسة و العشرين حرفاً فبثَّها فى النّاس و ضممّ اليها الحرفين» پس زمانى كه قائم ما قيام كند بيست و پنج حرف ديگر را ظاهر ساخته و با آن دو حرف قبلى ضميمه ساخته و در بين مردم منتشر گرداند».

ابزار دانش اندوزى آنچنان گسترش مى يابد و فراگيرى معارف آنقدر آسان مى شود كه همگان در همه جا به زينت علم و معرفت دست مى يابند و از دانش يكديگر بى نياز مى شوند.

امام باقر (عليه السلام) فرمود:

«تؤتون الحكمة فى زمانه، حتّى أنّ المرأة لتقضى فى بيتها بكتاب اللّه تعالى و سنّة رسول اللّه(صلى الله عليه وآله وسلم)».

«در زمان حضرت مهدى (عليه السلام)، به دانش و حكمت دست مى يابيد تا آنجا كه زن در خانه اش، بر اساس كتاب خداى تعالى و سنّت رسولخدا (صلى الله عليه وآله وسلم) قضاوت مى كند».

و اميرالمؤمنين (عليه السلام) در باره دوران پس از ظهور مهدى (عليه السلام)فرمود:

«يُقذف فى قلوبهم العلم، فلايحتاج مؤمن إلى ماعند اخيه من علم».

«دانش در دلهاى مؤمنين انداخته مى شود، در آن زمان مؤمن، نيازى به دانش برادر ايمانى خويش پيدا نمى كند».

7 ـ رشد عقلى:

امام باقر (عليه السلام) فرمود: «اذا قام قائمنا وضع اللّه يده على رئوس العباد فجمع بها عقولهم و كملت به احلامهم».

«آن زمان كه قائم ما (عليه السلام) قيام كند، خداوند دستش را بر سر بندگان گذارد و بدين وسيله عقول آنان را جمع كند و سامان بخشد و فكر و انديشه آنان را كامل گرداند».

اگر پذيرفته باشيم كه «همه خوبى ها را به عقل مى توان دريافت».

و «دين انسان به عقل اوست و هر كه عقل ندارد دين ندارد».
و «عقل راهنماى انسان مؤمن است».

و «دين شخص، استقامت نيابد مگر آنكه عقل وى استقامت يابد».

و دين شخص را بايد به ميزان عقل او سنجيد كه «نبايد اسلام كسى شما را به شگفت آورد، مگر زمانى كه كنه و عمق عقل او را در يابيد».

و ارزش عمل خير را بايد به مقدار عقل شخص دريافت كه «مردم كارهاى شايسته مى كنند، امّا پاداش خويش را روز قيامت به قدر عقولشان دريافت مى دارند».

اگر كلام پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) را ـ در آنچه نسبت به اهميت عقل و نقش حياتى آن ذكر شد ـ باور داشته باشيم، بهترين ره آورد ظهور حضرت مهدى(عليه السلام)را در همين ويژگى جستجو مى كنيم. از آن رو كه ريشه همه مشكلات ما ـ در نفس ابتلاى به غيبت و در خسارتهايى كه به دنبال غيبت مولايمان دامنگيرمان شده ـ در كم سويى نور عقل، و تيرگى آيينه انديشه صحيح است.

8 ـ امنيّت و آسايش:

در زمان او «گوسفند وگرگ» و «گاو و شير» و «انسان و مار» به امنيت مى رسند از صحف ادريس (عليه السلام) نقل شده:

«در زمان خروج قائم آل محمد (صلى الله عليه وآله وسلم)امنيت به زمين بخشيده مى شود، ضرر رسانيدن و ترس از يكديگر از بين مى رود. درندگان و حيوانات اهلى بين مردم زندگى مى كنند و برخى از آنان برخى ديگر را آزار نمى رسانند».

اميرالمؤمنين (عليه السلام) فرمود: «تمشى المرئة بين العراق و الشام لاتضع قدميها اِلاّ على النبات و على رأسها زينتها. لايهيجها سبع ولاتخافه».

«در دولت حضرت مهدى (عليه السلام) زنى بين عراق و شام راه مى پيمايد در حالى كه گامش را ـ از كثرت آبادانى زمين ـ جز بر سبزه و گياه نمى نهد. و با اينكه زينت و زيور خويش را بر سر و چهره دارد هيچ درنده اى به او حمله نمى كند و آن زن ـ در اثر اطمينان به امنيّت موجود ـ ترسى به دل راه نمى دهد».

9 ـ يگانگى و اتحاد و محبّت:

اميرالمؤمنين (عليه السلام) از رسول اللّه (صلى الله عليه وآله وسلم) مى پرسد: آيا مهدى (عليه السلام)از بين ما، خاندان محمد (صلى الله عليه وآله وسلم) است يا از غير ماست؟ رسولخدا مى فرمايد:

«نه; بلكه از بين ماست. خداوند دين را به او خاتمه مى بخشد چنانكه به ما آغاز فرمود. و مردم به وسيله او از فتنه ها رهايى مى يابند چنانكه به وسيله ما از شرك نجات يافتند. و خداوند به وسيله او بعد از دشمنى و فتنه، الفت برادرانه ايجاد مى كند چنانكه بوسيله ما بعد از دشمنى شرك، الفت در دين ايجاد فرمود.»

و اميرالمؤمنين (عليه السلام) فرمود: «و يؤلّف به بين القلوب المختلفه».

«و خداوند به وسيله حضرت مهدى (عليه السلام) بين دلهاى مخالف، الفت و دوستى ايجاد مى كند».

و در حديثى ديگر فرمود: «لوقد قام قائمنا، لأنزلت السماء قطرها ولأخرجت الأرض نباتها و اذهبت الشحناء من قلوب العباد».

«اگر قائم ما قيام نمايد، آسمان، بارانش را نازل كند و زمين، گياهانش را بروياند و كينه و دشمنى و ستيزه جويى از دلهاى بندگان برود».

برای تعجیل در ظهور یوسف زهرا صلوات

MEMO FROM GOD

2005-08-23T18:39:00.000+04:30

To: YOU
Date: TODAY
From: GOD - The Boss!
Subject: YOURSELF
Reference: LIFE

This is God.
Today I will be handling ALL of your problems for you.
I do NOT need your help. So, have a nice day.
I love you.
GOD

P.S.
And, remember....
If life happens to deliver a situation to you that you can not handle, do NOT attempt to resolve it yourself !!
Kindly put it in the SFGTD (something for God to do) box. I will get to it in MY TIME.
All situations will be resolved, but in My time, not yours.

P.S.S.
Once the matter is placed into the box, do not hold onto it by worrying about it. Instead, focus on all the wonderful things that are present in your life now.

If you find yourself stuck in traffic; Don't despair. There are people in this world for whom driving is an unheard of privilege.

Should you have a bad day at work; Think of the man who has been out of work for years.

Should you despair over a relationship gone bad; Think of the person who has never known what it's like to love and be loved in return.

Should you grieve the passing of another weekend; Think of the woman in dire straits, working twelve hours a day, seven days a week to feed her children.

Should your car break down, leaving you miles away from assistance; Think of the paraplegic who would love the opportunity to take that walk.

Should you notice a new gray hair in the mirror; Think of the cancer patient in chemo who wishes she had hair to examine.

Should you find yourself at a loss and pondering what is life all about, asking what is my purpose? Be thankful. There are those who didn't live long enough to get the opportunity.

Should you find yourself the victim of other people's bitterness, ignorance, smallness or insecurities; Remember, things could be worse. You could be one of them!

Now, you have a nice day,

حج

2005-08-23T16:47:00.000+04:30

این جمعه می خواهم بمیرم.
چرا که حضرت فرمود: بمیرید قبل از این که بمیرانندتان.

در این دو هفته که در مکه و مدینه ام مطلبی جدید به این صفحه اضافه نخواهد شد. به همین دلیل به اندازه ی کافی می نویسم تا دوستان دلتنگ نشوند.
الودا

سپاس خداى را به عنوان خشنودى به قضاى خدا شهادت مى‏دهم كه خدا معيشتهاى بندگانش را به آئين عدل قسمت كرده، و با همه آفريدگانش راه تفضل و احسان پيش گرفته است. خدايا بر محمد و آلش رحمت فرست. و مرا به سبب آنچه به مردم عطا كرده‏اى آشفته مساز و ايشان را به سبب آنچه از من باز داشته‏اى گرفتار مكن كه بر خلق تو حسد برم و حكمت را خوار شمارم . خدايا بر محمد و آلش رحمت فرست و مرا به قضاى خود دلخوش ساز، و دلم را در موارد حكم خود باز و مسرور كن، و روح اعتماد بمن ببخش تا سبب آن اقرار كنم كه قضاى تو جز به بهترين وجوه روان نشده و شكر مرا بر آنچه از من باز داشته‏اى، از شكرم بر آنچه بمن بخشيده‏اى فزونتر ساز، و مرا از آن نگهدار كه تهيدستى را به چشم خوارى بنگرم، يا در باره ثروتمندى گمان برترى برم. زيرا شريف كسى است كه طاعت تو او را شرف تو او را عزت داده باشد. پس بر محمد و آلش رحمت فرست. و ما را از ثروتى فناناپذير برخوردار كن، و به عزتى بى‏زوال تأييد فرماى، و در ملك جاودانيت روان و كامران ساز. زيرا توئى آن يكتاى يگانه بى‏نيازى كه فرزند نياورده‏اى و فرزند كسى نبوده‏اى و كفو و همسرى نداشته‏اى.

امام صادق فرمود:
Imam Sadigh (A.S.) said:

مَن اَصلَحَ فیما بَینَهُ وَ بَینَ اللهِ اَصلَحَ اللهُ ما بَینَهُ و بَینَ النَّاسِ

کسی که بین خود و خدایش را اصلاح کند خداوند بین او و مردم را اصلاح می کند

Him who safeguards between himself and his lord,
Almighty will safeguard between him and the people

ماریا و ابراهیم خلیل
حدود 22 قرن پيش ، شخصى بود به نام (( ماريا)) كنار دريا زندگى مى كرد، او منظره هاى زيبا و قشنگ دريا و دشت سرسبز، گياهان ، شكوفه ها، گلهاى قشنگ و شاداب ، دلربا، و مرغان و پرندگان رنگارنگ ، گوناگون و رفت و آمد آنها و صدا و ترانه و چه چه دلنواز آنها، آن هم در هواى بسيار مطبوع و گواراى بهارى كنار دريا را مى ديد و مى شنيد.
غروب كنار دريا و شب مهتابى و ستارگان چشمك زن و هوا و فضاى معطر و باصفاى صبحگاهان و خيلى چيزهاى ديگر را نيز مى ديد كه همه با نظم ، زيبايى و قشنگى مخصوصى ، هر كدام در جاى خود به زندگى ادامه مى دهند.
با خود مى گفت : اينها همه نشانه وجود خداى بزرگ است ، او است كه چنين منظره هاى شاد و با صفا را پديد آورده ، او است كه اين نظم و هماهنگى را آفريده ، اوست كه ماه و خورشيد و كوه و دشت و دريا و پرندگان و آهوهاى قشنگ را خلق كرده است ... آرى اين همه نقشه هاى عجيب كه در در و ديوار جهان موجود است ، همه نشانه هاى اوست ، بنابراين هركس درباره خداى آنها نينديشد، همچون نقش ديوار خواهد بود.
ماريا دور از اجتماع ، با فكر آزاد و باز خود به زودى پى برد كه خداوند بزرگ ، اين جهان را آفريده و بايد به سوى او رفت و بندگى او كرد.
از آن پس (( ماريا)) دل از دنيا كنده و لباس مويين مى پوشيد، و همواره در ياد خدا بود، و ستايش و سپاس او مى كرد، و چون عاشق دلداده ، با همه وجود به عبادت خدا مشغول بود صداى دلنواز بلبلان ، كنار غنچه هاى رنگارنگ ، و صوت امواج ملايم دريا، و ناله مناجات گونه پرندگان ديگر در نيمه هاى شب و سحرگاهان باعث مى شد كه ماريا بيشتر عبادت خدا كند، و سجده هايش را طولانى تر نمايد و هماهنگ با ساير موجودات به راز و نياز با خدا بپردازد.
او ديگر از آن پس (( عابد)) خوانده مى شد، زيرا چنان شيفته خدا شده بود كه همواره در ياد خدا بود و عاشقانه خدا را پرستش مى كرد، و زندگى را سالها به اين ترتيب گذراند، گرچه بسيار سالخورده شده بود اما دلى شاد و جوان داشت .
ماريا گاهى در دشت خرم و آزاد و سبز كنار دريا گردش مى كرد، روزى در حال گردش ، چند گاو و گوسفند بسيار زيبا، چشم او را خيره كرد، به نزديك رفت ، جوان بسيار زيبايى را ديد كه چند گاو و گوسفند را در بيابان مى چراند، چهره گوسفندان به قدرى زيبا بود كه آدم مى خواست شب و روز به آنها نگاه كند، و پوست گاوها و بچه هايشان به قدرى شفاف و براق بود كه گويا روغن صاف بر بدن آنها ماليده اند، خلاصه منظره بسيار دلربا و قشنگ بود، به ويژه اينكه جوانى با قد و قامتى همچون سرو، و با سيمايى همچون ماه درخشنده در كنار آن گوسفندها و گاوها به چوب دستيش تكيه داده بود و آنها را مى چراند. (( ماريا)) كه از اين منظره ، شگفت زده شده بود، خود را به نزديك جوان رساند؟ و پرسيد: تو كيستى و اين گاو و گوسفندان از كيست ؟
جوان گفت : من (( اسحاق )) فرزند ابراهيم خليل عليه السلام كه از پيامبران بزرگ الهى است هستم .
ماريا تا اين سخن را شنيد، عشق و شور سرشارى به ديدار ابراهيم عليه السلام پيدا كرد، از آنجا رد شد و از آن پس همواره از خدا مى خواست كه زيارت ابراهيم خليل عليه السلام را نصيبش گرداند.
ابراهيم خليل روزى از خانه بيرون آمد و تصميم گرفت كه به سير و سياحت و گردش در دشت سرسبز و خرم فلسطين بپردازد، او همچنان كه به گردش ‍ خود ادامه مى داد كوه هاى سر به فلك كشيده و گياهان رنگارنگ و شكوفه ها و گلها و هواى آزاد و گوارا را مى ديد و نشانه هاى خدا را مشاهده مى كرد و لذت مى برد به گونه اى كه مى خواست دل از كوه ، دشت و صحرا نكند و به خانه برنگردد، در اين سير خود به نزديك درياى مديترانه آمد، و مدتى نيز به ديدن منظره هاى دريا و كرانه دريا پرداخت و آثار خداوند بزرگ را از نزديك مى ديد و روح پاكش به عشق خدا نزديك بود از بدن كوچكش به سوى ملكوت پرواز كند... قلبش به ياد خدا مى تپيد، و همه وجودش همراه گلها، غنچه ها، بلبلها و پرندگان ديگر صحرايى ، با خدا سخن مى گفت و محور نور و عظمت خدا شده بود.
ابراهيم عليه السلام همچنان به ديدار از دريا و اطراف دريا ادامه مى داد ناگهان ديد پيرمردى در گوشه اى از همه چيز دست كشيده و مشغول نماز و عبادت است ، ركوع ها و سجده هاى مكرر، و حالت روحانى آن پيرمرد، ابراهيم عليه السلام را به خود جلب كرد، ابراهيم عليه السلام از همه چيز بريد و به سوى او متوجه شد، و با عجله خود را به نزد آن پيرمرد عابد (كه همان ماريا) بود رسانيد، ديد او لباس مويين پوشيده و صدايش به نام خدا بلند است .
ابراهيم كه دوستان و يادكنندگان خدا را بسيار دوست داشت ، در حدى كه حاضر بود جانش را فداى آنها كند، نزد او نشست تا نمازش تمام شود، پس ‍ از نماز او پرسيد:
تو كيستى ، براى چه كسى نماز مى خوانى ؟
عابد گفت : من بنده خدا هستم و براى خدا نماز مى خوانم .
ابراهيم در فكر فرو رفت كه آيا آن عابد، خداى حقيقى را مى پرستد و يا چيزهاى ديگرى را به نام خدا پرستش مى كند، از اين رو پرسيد: منظور تو از اين خدا كيست ؟
عابد گفت : خدا كسى است كه تو و مرا آفريده است .
ابراهيم عليه السلام دريافت كه عابد، خداى حقيقى را پرستش مى كند، بسيار خوشحال شد از اينكه در اين سير و گردش ، دوست عزيز و همكيشى را پيدا كرده است ، از اين جهت با چهره اى باز و پرمحبت به عابد رو كرد و گفت :
عقيده ، روش و شيوه تو مرا مجذوب كرد، محبت تو در جاى جاى دلم قرار گرفت ، اگر مايل باشى دوست دارم با تو ماءنوس باشم و همچون يك برادر مدتى در كنارت بسر برم .
عابد گفت : من نيز مقدم شما را گرامى مى دارم و از ديدارت خوشوقتم (با توجه به اينكه عابد هنوز نمى دانست كه او ابراهيم خليل عليه السلام است ).
ابراهيم عليه السلام پرسيد: منزل تو كجا است كه هرگاه خواستم به زيارت و ديدارت بيايم .
عابد گفت : منزل من آن طرف دريا است . ولى چون در جلو، آب است و وسيله اى هم در اينجا نيست ، تو نمى توانى با من بيايى .
ابراهيم گفت : پس تو چگونه از روى آب به منزل خود مى روى ؟ عابد گفت : من چون بنده خدا هستم و همواره عبادت او را مى كنم ، خداوند به من لطف كرده ، به آب فرمان داده كه مرا غرق نكند از اين رو به اذن خدا روى آب راه مى روم تا به منزل خود مى رسم .
ابراهيم گفت : همان خدايى كه به تو چنين لطفى كرده ، شايد به من نيز چنين لطفى كند و آب دريا را تحت تسخير من نيز قرار دهد، نبايد نااميد بود، بنابراين برخيز با هم به منزل تو برويم و امشب را در منزل تو باشيم .
عابد برخاست و همراه ابراهيم عليه السلام به سوى دريا روانه شدند، وقتى به دريا رسيدند، عابد به خدا توكل كرد و با ياد خدا پا روى آب گذاشت و روى دريا حركت كرد، ابراهيم نيز بسم اللّه گفت و به دنبال عابد حركت كرد، بى آنكه غرق شود، يا ترس و وحشت كند.
عابد تعجب كرد، جاى تعجب هم بود، زيرا او در تمام عمر طولانيش جز خود كسى را سراغ نداشت كه روى آب راه برود، ولى اينك مى بيند اين تازه مهمان ناشناس خيلى آرامتر و مطمئن تر از خود با سرعت از روى آب راه مى رود، فهميد كه در دنيا بندگانى هم هستند كه در بندگى از او بالاترند، چنانكه گفته اند: (( دست بالاى دست بسيار است )) . اين دو به راه خود ادامه دادند تا به ساحل دريا رسيدند و از آنجا به منزل عابد رفتند.
عابد كه لحظه به لحظه به شخصيت معنوى و بزرگ ابراهيم عليه السلام پى مى برد، كم كم احساس كوچكى نزد ابراهيم مى كرد، از اين رو بيشتر به ابراهيم احترام مى گذاشت و از پيدا كردن چنين دوست ، بسيار خوشحال بود.
ابراهيم عليه السلام كه دوست خوبى پيدا كرده بود و (( ماريا)) نيز به مهمان بزرگوار و عزيزى رسيده بود، با هم به گفتگو پرداختند و از وضع روزگار صحبت مى كردند، تا اينكه ابراهيم عليه السلام از او پرسيد، غذاى تو از كجا به دست مى آيد؟
عابد اشاره به چند درخت بزرگى كه در چند قدمى منزلش بودند كرد و گفت : اين درخت ها هر سال ميوه بسيار مى دهند، وقت رسيدن محصول ميوه هاى اين درخت ها را جمع مى كنم و در تمام روزهاى سال از آن مى خورم و همين مقدار براى من كافى است .
سپس سخن از مرگ و روز قيامت و فانى بودن دنيا يه ميان آمد، ابراهيم پرسيد: كدام يك از روزها از همه روزها بزرگتر است ؟
عابد گفت : آن روزى كه خداوند، انسانها را به پاى حساب مى كشد و آنچه در دنيا انجام داده اند، مو به مو رسيدگى مى كند و نيكان را به بهشت و بدان را به جهنم مى فرستد كه روز قيامت نام دارد.
ابراهيم از جواب جالب و كامل عابد خوشحال شد و به او گفت : بيا با هم براى خود و مؤ منان گنهكار دعا كنيم تا خداوند آنها را در آن روز بزرگ ، نجات دهد و از خطرهاى آن روز حفظ كند.
عابد با ناراحتى گفت : من دعا نمى كنم .
ابراهيم پرسيد: چرا؟
عابد گفت : مدت سه سال است يك خواسته اى دارم هر چه دعا مى كنم و از خدا مى خواهم كه خواسته ام را برآورد، دعايم به استجابت نمى رسد و خواسته ام برآورده نمى شود، از اين رو ديگر از خدا شرم دارم تا دعاى ديگر كنم ، لابد بنده خوبى نيستم كه دعايم مستجاب نمى شود.
ابراهيم عليه السلام گفت : دوست عزيز. هيچگاه چنين سخن نگو، اگر خداوند دعا را مستجاب مى كند يا مستجاب نمى كند علت دارد؟ عابد گفت : چه علتى دارد؟
ابراهيم گفت : هرگاه خداوند بنده اى را دوست داشته باشد، نفس و مناجات و راز و نياز او را نيز دوست مى دارد، مدتى دعاى او را مستجاب نمى كند تا آن بنده ، بيشتر در درگاه خدا راز و نياز و مناجات كند، ولى به عكس اگر نسبت به بنده اى خشمگين باشد، گاهى دعاى او را زود مستجاب مى كند يا نااميدش مى كند كه او ديگر دعا نكند، زيرا خدا از نفس ‍ و مناجات او بدش مى آيد، مناجات و راز و نيازى كه از دل پاك و با صفا برخيزد، ارزش دارد، نه مناجات و راز و نياز دروغين كه از دل ناپاك برمى خيزد.
خوب ، حال بگو بدانم دعاى تو چيست كه در اين سه سال مستجاب نشده است ؟
عابد گفت : روزى در محلى مشغول نماز و عبادت بودم ، و سپس گردشى كردم ناگاه جوانى بسيار زيبا را ديدم كه چند گوسفند و گاو را مى چراند كه آنها نيز آنچنان قشنگ و خوش رنگ و جالب بودند كه در تمام عمرم چنين زيبايى را نديده بودم ، به خصوص آن جوان به قدرى نورانى بود كه گويا نور از پيشانيش مى باريد، رفتم جلو و از او پرسيدم تو كيستى ؟ در جواب گفت : من فرزند ابراهيم خليل عليه السلام هستم و اين گوسفندها و گاوها نيز از آن ابراهيم عليه السلام است كه من آنها را مى چرانم . محبت ابراهيم خليل در دلم جاى گرفت ، از آن روز تا حال قلبم براى ديدار ابراهيم خليل عليه السلام مى تپد كه نزديك است به سوى او پرواز كند، از اين رو از آن روز تا حال دعا مى كنم كه خداوند افتخار زيارت ابراهيم عليه السلام را به من بدهد ولى هنوز دعايم مستجاب نشده است .
ابراهيم بى درنگ خود را معرفى كرد و در حالى كه لبخندى در چهره داشت گفت : من ابراهيم خليل هستم و آن جوان پسرم مى باشد.
عابد دريافت كه دعايش مستجاب شده ، تا ابراهيم عليه السلام را شناخت با شور و شوق برخاست و دست محبت بر گردن ابراهيم عليه السلام نهاد و او را در آغوش گرفت و بوسيد و با دلى سرشار از معنويت و خلوص و اميد گفت : (( الحمد لله رب العالمين ؛ حمد و سپاس و شكر خداوند جهانيان را كه مرا به آرزويم رسانيد.)) سپس عابد گفت : اينك وقت را غنيمت شمرده براى همه مردان و زنان با ايمان دعا كنيد تا خداوند آنها را از خطرهاى روز قيامت نجات بخشد، ابراهيم عليه السلام دست به دعا بلند كرد و با دلى پاك و حالتى روحانى عرض كرد: (( خدايا! پروردگارا! تو را به عزت و جلالت ، همه مردان و زنان با ايمان را از خطرات و سختيهاى روز قيامت نجات بده .))
عابد گفت : آمين

این روی ماه

آقاي حسيني تعريف مي كرد: در عمليات والفجر8 مصدوم و در يكي از بيمارستان ها بستري شدم، در آنجا مطلبي را كه نقل محفل پرسنل بيمارستان بود، شنيدم. مي گفتند: چند روز پيش مجروحي را در حال اغما به بيمارستان مي آوردند كه به دليل نداشتن پلاك و كارت شناسايي، مجهول الهويه بوده و تا دو سه روز نيز به هوش نيامده و شناسايي نگرديده بود . پس از آنكه به هوش مي آيد از او نامش را مي پرسند . جواب مي دهد محسن. مي گويند فاميلت چيست؟ مي گويد خامنه اي. پرستاران كه فكر كردند ايشان موجي شده است به او مي گويند حتماً نام پدر شما هم سيد علي است و او جواب مثبت مي دهد. آنها با خنده مي گويند حتماً پدرتان رئيس جمهور هم هستند و مجروح نيز تاييد مي كند. پس از گرفتن آزمايش و اطمينان از سلامت فكري و هوشي مجروح، تحقيقات آغاز و بالاخره پرسنل متوجه مي شوند كه ايشان فرزند برومند آقاي خامنه اي است و چندين روز است كه خانواده و بخصوص مادر ايشان، ناراحت و نگران در جستجوي خبري از وي مي باشد.

انتظار
در روايتى از اميرالمؤمنين(عليه السلام) آمده است:
«كسى كه در انتظار اقامه نماز به سر برد در طى زمان انتظارش، در حال نماز محسوب مى شود».

و به همين مقدار اكتفا ننمود بلكه در جاى ديگر فرمود:
«كسى كه منتظر وقت نماز بماند بعد از اداى نمازش در زمره زيارت كنندگان خداى عزوجل به شمار مى آيد.»

اقامه نماز اگر چه ستون دين است، امّا همه دين نيست. نماز با همه اهميّتى كه دارد تنها بخشى از تعاليم انسان ساز اسلام و تنها يكى از راه هاى اصلى، قرب به خداوند است. نماز در كنار روزه و حج و جهاد و خمس و زكات و ساير احكام نورانى قرآن، تنها يكى از فروع دين به شمار مى رود و اهميّتش هرگز بالاتر از اصول دين نيست.

حال اگر قرار باشد به فرموده مولاى متقيان، كه كلامش برگرفته از كلام پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) و ريشه دار در سخن خداى عزّوجلّ است، ارزش انتظار يك مؤمن براى برگزار شدن نماز جماعت و يا حتى رسيدن وقت، براى اداى نمازِ خودش در حدّى باشد كه نفس زدنهايش را قرائت و ذكر نماز، و نشستنش را قيام و ركوع و سجود نماز بشمارند و او را در حال انجام نماز محسوب دارند، بايد ديد منتظران قيام دينِ مجسّد و عدالت موعود، حضرت مهدى(عليه السلام) را در چه مقام و منزلتى مى بينند؟

بايد ديد آنها كه منتظر اقامه تماميّت دين و پياده شدن همه تعاليم حياتبخش اسلام هستند در نزد خدا و امينان او چه جايگاهى دارند؟

راستى اگر قرار باشد كسى كه در انتظار داخل شدن وقت نماز بسر برده و شوق «ايستادن در برابر معبود» او را چشم به راه «اذان» قرار داده است بعد از نماز در شمار ديدار كنندگان خدا (زوّار اللّه) قرار گيرد، كسى كه در انتظار فرار رسيدن وقت «ظهور روح نماز و عبادت» بسر برده است، كسى كه اشتياق «سر نهادن همه جهانيان به اطاعت معبود» او را چشم به راه قيام مهدى(عليه السلام) قرار داده است، در شمار چه طائفه اى ازمقرّبين خداوند است؟!

بيهوده نيست كه جايگاه منتظر را جايگاه شهيد بخون غلطيده در پيش روى رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم)دانسته اند. چه مقامى از اين بالاتر مى توان تصور كرد؟ شهيد كه شهادتش درى به سوى بهشت است بى هيچ وصف ديگرى، از خاصّان اولياء است. او با شهادت خود به مقامى دست مى يابد كه «ليس فوقه برّ» بالاتر از آن فضيلتى نيست.

امّا تنها اين مقام در خور منتظِر نيست، مقام او مقام شهيدى است كه زير پرچم پيامبر و در ركاب پيامبر جنگيده و در برابر پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)آخرين مرحله ايمان و جانبازى و ايثارش را به نمايش گذاشته و در پيشگاه او به خاك و خون طپيده است.

زيباتر اينكه منتظِر نماز مى نشيند و چشم انتظار وقت نماز يا برپايى نماز جماعت مى ماند، امّا منتظِر قيام حضرت مهدى(عليه السلام) كه نماز مجسم، حج و جهاد مجسم، بلكه قرآن مجسّم و دين مجسّم است، در انتظار اقامه نماز و حج و جهاد و ... و در انتظار احياى قرآن و دين بر مى خيزد، مى كوشد و مى خروشد.
و چقدر فاصله است بين اجر نشستگان و برخاستگان
و چقدر دور است فاصله بين مقام منتظران قاعد و قائم

همه ی ما منتظریم، حتی اگر ندانیم برای چه

از همگی حلالیت می طلبم. من را به بزرگی خودتان ببخشید
والسلام
هفده رجب هزار و چهارصد و بیست و شش هجری قمری

For Pat

2005-08-22T01:33:00.000+04:30

Click Here!

یک نامه از دنیس کوچولو به خدا

خدايا اى كسى كه گنهكاران بوسيله رحمتش طلب فرياد رسى مى‏كنند، و اى كسى كه بيچارگان به ياد احسانش پناه مى‏برند. و اى كسى كه دل وحشت زدگان از وطن دور گشته، و اى غمگسار غم ديدگان دل شكسته. و اى فريادرس هر تنهاى درمانده، و اى مددكار هر محتاج عقب رانده. توئى كه همه چيز را به علم و رحمتت فرا گرفته‏اى، و توئى كه براى هر آفريده در نعمتهايت بهره‏اى برقرار كرده‏اى. و توئى كه عفوت بر عقابت غالب است، و توئى كه رحمتت بر غضبت سابق است و توئى كه عطايت از منعت فزون است، و توئى كه آفريدگان همگى در محيط توانگريت گنجيده‏اند. و توئى كه از هر كه به او نعمت بخشى توقع پاداش ندارى، و توئى كه در عقاب عاصيان افراط نمى‏كنى. و من اى معبود من، آن بنده توأم كه چون او را به دعا فرمان دادى، گفت: لبيك؛ و سعديك اينك منم اى پروردگار من كه در پيشگاهت به خاك افتاده‏ام، منم كه بار خطاها پشتم را گران كرده، و منم كه گناهان عمر مرا بسر برده، و منم كه از سر نادانى ترا عصيان كرده‏ام، در صورتى كه تو از طرف من سزاوار عصيان نبوده ‏اى.

زینب کیست؟؟

2005-08-20T23:00:00.000+04:30

مى سوخت چوشمع و پايدارى مى كرد
دل از مژه جاى اشك جارى مى كرد
شب دختر شير حق به جاى عباس
از عترت عشق پاسدارى مى كرد

زينب كيست ؟
زينب فرزند كيست ؟
نام زينب را چه كسى براى او انتخاب كرد؟
جانشين زهرا(س ) كيست ؟
زينب چه كرد كه امام حسين (ع ) به احترام او از جا برخاست ؟
زينب چه كرد كه به اين مقامات عالى رسيد؟
وقتى زينب فرق شكافته پدرش را ديد، چه حالى به او دست داد؟
زينب فراق مادرش را چگونه تحمل كرد؟
وقتى زينب لخته هاى جگر برادرش را در تشت ديد، چه حالى به او دست داد؟
چرا زينب را مادر مصيبت ها خوانده اند؟
قهرمان كربلا كيست ؟
وقتى زينب بر فراز تل زينبيه ايستاده بود، چه ديد؟
وقتى زينب سى هزار لشكر دشمن را در مقابل ديد، چه احساسى داشت ؟
زينب چگونه تشنگى خود و كودكان را تحمل كرد؟
زينب چه احساسى داشت وقتى مى ديد عزيزانش در برابر او كشته مى شوند؟
زينب در قتلگاه چه ديد؟
زينب چگونه بدن پاره پاره برادر را شناخت؟
زينب وقتى كنار بدن برادر آمد، چه دعايى كرد؟
زينب ، چگونه مصيبت از دست دادن جد، پدر، مادر، برادران ، و عزيزانش را تاب آورد؟
زينب چرا سيلى خورد؟
آن هنگام كه خيمه ها را به آتش مى كشيدند، زينب در چه حالى بود؟
زينب در اسارت چه مصايبى چه مصايبى را تحمل كرد؟
زينب چه احساسى داشت وقتى سر بريده برادر را بر بالاى نيزه ديد؟
زينب در مجلس يزيد چه صحنه هايى را مشاهده كرد؟
زينب در آن مجلس و بعد از آن چه خطبه هايى خواند كه كاخ ستم يزيديان را بر سرشان خراب كرد؟
زينب چرا نماز شب خود را نشسته خواند؟
زينب در كجا و در چه شرايطى وفات يافت ؟

دویست حکایت و داستان بسیار خواندنی از زندگی حضرت زینب

Forgiveness in Islam

2005-08-20T22:18:00.000+04:30

This subject has been discussed in a booklet entitled "Pardon in Islam" published by Be'that Foundation.

In many verses while using different modes of expression, the Holy Qur'an has recommended moral issues to us and praised the prophets for possessing such merits as patience, adherence to promises, forgiveness, modesty and good manners.
Forgiveness is an attribute which has received due attention in Islam and which has been extensively discussed in the Holy Qur'an, and hadiths (Islamic traditions).

The forgiveness desired by Islam is that we forgive when we have the power to take revenge

Forgiveness signifies overlooking the offence and sin of a person who has purposefully or mistakenly done you wrong, such as insulting you by his words, beating you up or exacting your property. Ignoring all these issues and not committing this wrong is called "forgiveness".

Forgiveness is of two types:
a. We forgive someone when we are unable to take vengeance. This kind of pardon is, in fact, tantamount to patience and forbearance and not to forgiveness. In other words, it is a kind of helplessness and debility, a kind of tolerance.
b. We forgive someone when we have the power to take revenge.

In the Holy Qur'an Allah has proclaimed the following:
1 - "Turn to forgiveness and enjoin good and turn aside from the ignorant (7:199)".
2 - "And if a false imputation from the Shaitan afflict you, seek refuge in Allah; surely He is Hearing, Knowing (7:200)".
3 - "Those who spend (benevolently) in ease as well as in straightness, and those who restrain (their) anger and pardon men; and Allah loves the doers of good (to others) (3:134)."
With more deliberation into the meaning of the divine verses, we realize that Allah Almighty enjoins on His prophets pardon and connivance.

Allah recommends him to observe good behavior while guiding the people, and keeps him away from getting involved with ignorant elements. To make His "Messenger" completely successful, Allah warns him against paying heed to satanic temptations, which are the biggest barrier before man in performing good deeds. To save His messenger, Allah commands him to seek refuge in Him.

It becomes evident that granting pardon to an oppressor and abstaining from taking vengeance are not so simple tasks. Man needs a greater spiritual power with which to kill his carnal desires and sense of vengeance, and to grant "Pardon" while he has the ability to take revenge. For this reason, Allah Almighty introduces "the restraint of anger" as one of the attribute pertains to people who suppress their anger and forgive others.

Hence Allah Almighty command:
"Thus it is due to mercy from Allah that you deal with them gently, and had you been rough, hardhearted, they would certainly have dispersed from around you; pardon them therefore and ask pardon, for them, and take counsel with them in the affair: so when you have decided, then place your trust in Allah; surely Allah loves those who trust (3:159)".
This Holy verse has been revealed about few Muslims who violated the Holy prophet's order in the Battle of Uhud thus leading to the defeat of the Moslems.

People expected the Holy Prophet to strongly punish those violators; however, the following holy verse was revealed:
"...forgive them therefore and ask forgiveness for them, and take counsel with them in the affair ... (3:159)"
In addition to calling on people to forgive, our religious leaders have always been the eminent pardoners in the world, and barring them, no one is capable of such an extent of forgiveness.

1 - The Messenger of Allah said: "The best deed before Allah is to pardon a person who has wronged you , to show affection for relatives who have broken ties with you, and to act generously towards a person who has deprived you ". Thereafter he recited the following holy verses:
"Turn to forgiveness and enjoin good and turn aside from ignorant (7; 199) ".

2 - Imam Ali (A.S), Commander of the Faithful, in his testament addressed to Malik el Ashtar stated:
"Fill your heart to the brim with mercy, kindness, and affection towards your subjects. Never act like a voracious 'animal' towards them, availing yourself of tearing them apart, for they are your brothers-in faith or your equals in creation. So grant them the same degree of pardon and forgiveness that you hope Allah will grant you, for, you are above them, and he who appointed you is above you and Allah is above him who gave you this position".

3 - The Imam also said:
"The most deserving person to pardon others is the one who is most powerful in punishing others".
"Subdue your anger and forgive a guilty person while you are in power".
"When you gain power over the enemy, consider forgiving him as a sign of your gratitude for your power".

4 - Imam Ja'far as-Sadeq (A.S) stated: "Pardoning others while one is in authority is consistent with policy of the Prophets and the abstemious".

Examples of Remission

In the battle of Siffin, Moawieh, the son of Abu Sufyan, prevented the flow of water and thus did not allow the troops of Imam Ali to drink. Imam Ali (A.S) delivered a lecture following which his troops seized the source of water from the army of Moawieh, and drove it to the desert. The companions of the Imam said: "Let us now deny them access to the water, so that they would die of thirst and there would be no need to do battle with them. Imam Ali (A.S) noted: "By Allah, I will do no such thing. I deem my sword sufficient for achieving my ends". He then ordered them to reopen the flow of water on Moawieh's army, so that, it too can meet its needs.

It must be noted that remission has been recommended, as the personal right of every Muslim, upon being with authority, should forgive those who oppress him and trample upon his rights. He should not think of taking revenge, so the grudges and animosities could be uprooted in the world and the forbearing person, too, could receive a good reward from the Lord of the worlds.

As far as the rights of the society are concerned, "remission" results in the escalation of corruption and appearance of chaos. At such a time, social security will be jeopardized and the property, life and reputation of the people would remain immune from the aggression of the corrupt and wicked persons. For this reason, Islam has attached more importance to carrying out religious penance than to granting "remission".

Imam Mohammad Baqer (AS) has noted: "Allah Almighty has not left out anything whatsoever that His servants might need until the day of Resurrection, except that He has revealed it in a book and expressed it to His prophet. He has maintained a "limit" for everything and brought proof for it. For those who exceed the bounds, Allah the Almighty has fixed a "religious penance and punishment".

This precious statement of Imam Muhammad Baqer (AS) clearly indicates that "religious penance" has been allowed in order to prevent the transgression of the aggressor; furthermore, it serves to preserve Allah's equitable criteria in the world; to eradicate disorder, oppression, extortion, and obstinacy; to enable the society, with all its classes, to live in welfare and security under the light of Islamic justice; and to safeguard human honors and values against the encroachment of capricious and spiteful persons. Likewise, in the Islamic jurisprudence, it is stated that if three people bear witness concerning the religious penance for adultery without the presence of a fourth witness, all three just witnesses will be penanced because of marring the reputation of a person without the existence of religious conditions.

Behlool at the graveyard

2005-08-20T21:56:00.000+04:30

Behlool liked to visit the graveyards. "People here are good friends," he used to say "They do not backbite". Once, he sat in a corner of a graveyard and with a long stick. He started probing at some of the old skulls which lay scattered about. Harun Rashid, the king, passed by and saw him and asked, "O Behlool! What are you doing?"
"Oh, nothing very important", said Behlool. "I am just trying to find out whether the skulls belong to kings or paupers. They are all the same." "And what is the stick for?" Harun asked.
"Well, I'm measuring the earth", Behlool replied.
"Measuring the earth? What are your findings?" Harun joked.
"It is equal and the same, O King", Behlool retorted. "Three armlengths for me, in spite of my poverty and three armlengths for you, in spite of your pomp and wealth."

اعتکاف - به یاد پمده

2005-08-19T01:46:00.000+04:30

مردى مشکلی داشت و آمد حضور امام حسن (ع ) و از آن حضرت استمداد كرد. امام حسن بلافاصله كفشها را پوشيده و راه افتاد. در بين راه به حسين بن على (ع ) رسيدند در حالى كه مشغول نماز بود. امام حسن به آن مرد گفت :
((تو چطور از حسين غفلت كردى و پيش او نرفتى )) گفت :
((من اول خواستم پيش او بروم و از او در كارم كمك بخواهم ، ولى چون گفتند ايشان اعتكاف كرده اند و معذورند، خدمتشان نرفتم .))
امام حسن فرمود: ((اما اگر توفيق برآوردن حاجت تو برايش دست داده بود، از يك ماه اعتكاف برايش بهتر بود.))

مولود کعبه - علی

2005-08-19T01:24:00.000+04:30

خجسته میلاد علی (ع ) ابوتراب ... پدر خاک بر همگان مبارک باد

مردى از دوستان اميرالمؤ منين (ع )، با فضيلت و با ايمان ، متاءسفانه از وى لغزشى انجام گرفت و مى بايست حد بر وى جارى گردد.
اميرالمؤ منين پنجه راستش را بريد، آن را به دست چپ گرفت ، قطرات خون مى چكيد و او مى رفت .
ابن الكواء خارجى آشوبگر خواست از اين جريان به نفع حزب خود و عليه على (ع ) استفاده كند، با قيافه اى ترحم آميز رفت و گفت : دستت را كى بريد؟ آن مرد پاسخ داد:
((پنجه ام را بريد: سيد جانشينان پيامبران ، پيشواى سفيدرويان قيامت ، ذيحق ترين مردم نسبت به مؤ منان ، على بن ابى طالب (ع )، امام هدايت ... پيشتاز بسوى بهشتهاى نعمت ، مبارز شجاعان ، انتقام گيرنده از ((جهالت پيشگان ))، بخشنده زكات ... رهبر راه رشد و كمال ، گوينده گفتار راستين و صواب ، شجاع مكى و بزرگوار با وفا))
ابن الكواء گفت : واى بر تو! دستت را مى برد و اين چنين ثنايش ‍ مى گويى ؟
مرد جواب داد: چرا ثنايش نگويم و حال اينكه دوستيش با گوشت و خونم در آميخته است . به خدا سوگند كه نبريد دستم را جز به خاطر حقى كه خداوند قرار داده است

روزى على - عليه السلام - شنيد كه مظلومى فرياد برمى كشد و مى گويد:
- من مظلومم و بر من ستم شده است .
على - عليه السلام - (بعضی می گویند دست او را در دست خود بالا گرفت و) به او فرمود:
- بيا با هم فرياد كنيم ، زيرا من نيز همواره ستم كشيده ام

Question of Hijab: Suppression or Liberation?

2005-08-17T20:03:00.000+04:30

"Why do Muslim women have to cover their heads?" This question is one which is asked by Muslim and non-Muslim alike. For many women it is the truest test of being a Muslim.
The answer to the question is very simple - Muslim women observe HIJAB (covering the head and the body) because Allah has told them to do so.
"O Prophet, tell your wives and daughters and the believing women to draw their outer garments around them (when they go out or are among men). That is better in order that they may be known (to be Muslims) and not annoyed..." (Qur'an 33:59)
Other secondary reasons include the requirement for modesty in both men and women. Both will then be evaluated for intelligence and skills instead of looks and sexuality. An Iranian school girl is quoted as saying:
"We want to stop men from treating us like sex objects, as they have always done. We want them to ignore our appearance and to be attentive to our personalities and mind. We want them to take us seriously and treat us as equals and not just chase us around for our bodies and physical looks."
A Muslim woman who covers her head is making a statement about her identity. Anyone who sees her will know that she is a Muslim and has a good moral character. Many Muslim women who cover are filled with dignity and self esteem; they are pleased to be identified as a Muslim woman. As a chaste, modest, pure woman, she does not want her sexuality to enter into interactions with men in the smallest degree. A woman who covers herself is concealing her sexuality but allowing her femininity to be brought out.
The question of hijab for Muslim women has been a controversy for centuries and will probably continue for many more. Some learned people do not consider the subject open to discussion and consider that covering the face is required, while a majority are of the opinion that it is not required. A middle line position is taken by some who claim that the instructions are vague and open to individual discretion depending on the situation.
The word "hijab" comes from the Arabic word "hajaba" meaning to hide from view or conceal. In the present time, the context of hijab is the modest covering of a Muslim woman. The question now is what is the extent of the covering? The Qur'an says:
"Say to the believing man that they should lower their gaze and guard their modesty; that will make for greater purity for them; and Allah is well acquainted with all that they do. And say to the believing women that they should lower their gaze and guard their modesty; and that they should not display their beauty and adornments except what must ordinarily appear thereof; that they should draw their veils over their bosoms and not display their beauty except to their husbands..." (Qur'an 24:30-31)

ریا

2005-08-17T19:52:00.000+04:30

رفیق بی کلک حلزون
در بنى اسرائيل عابدى بود كه پس از ساليان دراز عبادت و بندگى از خداوند در خواست كرد كه مقامش را به او نشان دهد و گفت :
خدايا اگر كارهايم پسنديده تو است در كار نيك جديت بيشترى كنم و اگر مورد رضايت تو نيست قبل از مرگم جبرانش كنم و به عبادت پردازم .
در خواب به او خبر دادند كه ترا در نزد خدا هيچ عمل خوبى نيست ! گفت : خداوندا پس اعمال من به كجا رفت ؟ گفتند: تو عملى نداشتى زيرا هرگاه كار خوبى مى كردى به مردم خبر مى دادى ، و جزاى چنين عملى همان قدر است كه تو خشنود مى شدى از اطلاع مردم بر كار خوبت ؛

Quote

2005-08-15T21:18:00.000+04:30

My religion consists of a humble admiration of the illimitable superior spirit who reveals himself in the slight details we are able to perceive with our frail and feeble mind.
- Albert Einstein

Thank Allah

2005-08-15T20:37:00.000+04:30

Imam Reza (a.s) quoted on the authority of his noble grandfather (a.s): “A group of people went to visit God's Prophet (a.s) in one of the battles. The Prophet (a.s) asked them from which tribe they were. They told him that they were of the believers. He asked them about the degree of their faith. They replied: “We are patient during times of hardship, we are grateful during times of poverty, and we are content with what God has destined for us.” The Prophet (a.s) said: “Those people are so wise and knowledgeable that they are nearly in the position of Prophets.” Then he faced them and said: “Then if you are what you claim to be, do not build what you will not live in; do not collect what you will not eat; and fear God to whom is your return.”

hope ~ wish ?

2005-08-15T01:01:00.000+04:30

Hope is a suitable desire that is attainable in the future, and therefore because of it’s possibility is based on reality. So hope is a mental phenomenon such that the more it is based on reality and truth the more suitable and efficient it is.
A wish on the contrary refers to something, which is unobtainable, and there is no hope or indication that it may happen in the future. A wish is expressed through phrases such as: “I wish it was ....”, “I wish something like that happens...”.
Therefore, human beings with far reaching wishes are forced to waste their mental energy in formulating reasons, reforming what they perceive as reality, and eliminating illogical selections of the truth. In this expression wishing is a kind of want that is unobtainable. So it might become the source of negative effects in the future and shortcomings in duties related to the present.

عدل علی

2005-08-15T00:49:00.000+04:30

جالب است که ما همواره از عدل علی سخن می گوییم. ولی آیا تا به حال فکر کرده ایم که عدل علی یعنی چه؟

روزى على عليه السلام گردن بندى در گردن دخترش زينب مشاهده كرد، فهميد كه گردن بند مال خود او نيست .
پرسيد: اين را از كجا آورده اى ؟
دختر جواب داد: آن را از بيت المال (( عاريه مضمونه )) گرفته ام ، يعنى عاريه كردم و ضمانت دادم كه آن را پس بدهم .
على عليه السلام فورا مسئول بيت المال را حاضر كرد و فرمود:
- تو چه حقى داشتى اين را به دختر من بدهى ؟
عرض كرد: يا اميرالمؤ منين ! اين را به عنوان عاريه از من گرفته كه برگرداند.
حضرت فرمود: به خدا قسم اگر غير از اين بود، دست دخترم را مى بريدم .

خاطره از حجة الاسلام حميد شهريارى

2005-08-13T00:33:00.000+04:30

همراه با همسر و فرزند سه ساله‏ام مكانى را در كنار ديوار چين براى اقامه نماز بين اتوبوسهايى كه توريستها را آورده بودند، پيدا كردم و پس از پهن كردن يك دستمال كوچك در محل سجده و تعيين قبله بوسيله قبله نما و قرار دادن يك برگ بعنوان سجده‏گاه مشغول نماز شدم. در اثناى نماز، اتوبوسهاى حايل بين ما و محل رفت و آمد مردم، حركت كردند و توجه بسيارى از تورسيتها به آدم عجيب و غريبى كه هر از چند گاهى بر روى زمين خم مى‏شود جلب شد، چشمها به طرف من خيره شد و با تعجب به من نگاه مى‏كردند.
چون جاى مناسبترى براى نماز دوم نبود و تقريبا همه جا پر از جمعيت ‏بود، نماز دوم را نيز همانجا خواندم مردمى كه در اتوبوسها منتظر حركت‏بودند، اكنون به جاى توجه به ديوار چين، منظره جالبترى را براى نگاه كردن و عكس گرفتن پيدا كرده بودند.
پس از من همسرم مشغول نماز شد، بطورى كه چادر مشكى، كاملا سر و صورت ايشان را پوشانده بود در اين حال شخصى نزد من آمد و اجاز خواست كه از ايشان عكس بگيرد چون سؤال غير منتظره بود در ابتدا جواب منفى دادم ولى پس از تاملى كوتاه در حاليكه چندان از من فاصله نگرفته بود اجازه دادم تا شايد همين عكس بهانه‏اى مى‏شد براى ذكر اسلام در كشورى كه حامل عكس به آنجا مى‏رفت.

The Debauchery of American Womanhood

2005-08-11T11:01:00.000+04:30

The following is a part of Dr. Henry Makow's article: The Debauchery of American Womanhood

... The Muslim woman's focus is her home, the "nest" where her children are born and reared. She is the "home" maker, the taproot that sustains the spiritual life of the family, nurturing and training her children, providing refuge and support to her husband.
In contrast, the bikinied American beauty queen struts practically naked in front of millions on TV. A feminist, she belongs to herself. In practice, paradoxically, she is public property. She belongs to no one and everyone. She shops her body to the highest bidder. She is auctioning herself all of the time.
In America, the cultural measure of a woman's value is her sex appeal. (As this asset depreciates quickly, she is neurotically obsessed with appearance and plagued by weight problems.) This is especially destructive for woman. Her sexual attraction is a function of her fertility. As fertility declines, so does her sex appeal. If a woman devotes her prime years to becoming "independent," she is not likely to find a permanent mate.
As an adolescent, her role model is Britney Spears, a singer whose act approximates a strip tease. From Britney, she learns that she will be loved only if she gives sex. Thus, she learns to "hook up" rather than to demand patient courtship and true love. As a result, dozens of males know her before her husband does. She loses her innocence, which is a part of her charm. She becomes hardened and calculating. Unable to love, she is unfit to receive her husband's seed...

By Henry Makow, Ph.D.
9-18-2

Attitude

2005-08-11T00:04:00.000+04:30

He drove the big 18-wheeler for about five hours and became very tired and asked the trainer to take over for a while.
The trainer drove for 10 hours and was not even tired as he had done this for years. The young man was flabbergasted and asked the old man how he could drive for hours and not get tired.
The old man asked him, "What do you do in the morning just before you leave your house?"
The young man replied, "I kiss my wife good-bye and tell her I am going to work."
The old one said, "That is your problem."
The young man asked, "What do you mean, problem?"
The old man said, "When I leave in the morning, I kiss my wife good-bye, but I don't tell her I am going to work, I tell her I am going for a drive in the country.
Everything is a matter of attitude".

امام صادق در سرزمين منا - ماهان

2005-08-10T23:27:00.000+04:30

طولى نكشيد سائل ديگرى پيدا شد و كمك خواست. امام براى او هم يك خوشه انگور برداشت و داد. سائل انگور را گرفت و گفت: «سپاس خداوند عالميان را كه به من روزى رساند.» امام با شنيدن اين جمله او را امر به توقف دادو سپس هر دو مشت را پر از انگور كرد و به او داد. سائل براى بار دوم خدا را شكر كرد.
امام باز هم به او گفت: «بايست و نرو.» سپس به يكى از كسانش كه آنجا بود رو كرد و فرمود: «چقدر پول همراهت هست؟» او جستجو كرد، در حدود بيست درهم بود. به امر امام به سائل داد. سائل براى سومين بار زبان به شكر پروردگار گشود و گفت: «سپاس منحصرا براى خداست. خدايا منعم تويى و شريكى براى تو نيست.»
امام بعد از شنيدن اين جمله جامه خويش را از تن كند و به سائل داد

عجوزه

2005-08-08T15:52:00.000+04:30

دنيا در قيافه زنى كبود چشم بر عيسى عليه السلام نمايان شد. حضرت عيسى عليه السلام از او پرسيد:
- چند شوهر كرده اى ؟
پاسخ داد: بسيار!
عيسى عليه السلام: همه شوهرانت تو را طلاق داده اند؟
دنيا: نه ! بلكه همه آنان را كشته ام .
عيسى عليه السلام: واى بر شوهران باقيمانده ات . اگر از سرگذشت شوهران گذشته تو پند نگيرند!

Death (3)

2005-08-08T15:43:00.000+04:30

That which does not die and will never die is Allah. We, slaves, will one day eventually leave this world. The setting of the sun each day is a poetical metaphor for our passing away. How good it is, if we meet with another day, just like the sun, beaming and bright on the horizon of the Resurrection. This is important for the sunset is inevitable; death is a reality which, like it or not, must happen.

What we must think about is what will happen to us after death? Will we become nothing? Will everyone's life merely "end in death?" Or will we "remain", and if so, what will our "remaining" be like?

Those who do not believe in God consider death to be the becoming nothing of man, and life just limited to one or two days. They say that everyone's turn is short-lived. But those who are based in revelation are completely opposed to this view, and they say that man is immortal and that death is just a ladder leading to the world of purgatory and Resurrection, which is the everlasting resting place.

<>

Some people run away from the remembrance of death, and do not give way to thoughts about it. It is as if they have drunk the water of eternity, and think to remain in this world forever. These people are drunk from the wine of neglect. For they know but do not accept that the only thing is eternal and will not die is Allah. From the results of their neglect of death, they will pass their lives aimlessly. They do not think to reform themselves; their time is spent like the hands of a clock, turning round and round, and how often will they be polluted with dreadful sins. There is not much difference between their lives and the lives of animals.

The manner of their behavior is completely the contrary of the way of acting of the chosen ones of Allah. The Holy Prophet of Islam (s.a.w.) said, "Remember death very often, so that it may purify you from sins and decrease attachment to a world which is not an introduction to the betterment of the spirit." On the other hand, there are those who remember death much, following the command of the leaders of the religion - may Allah bless them, and profit from every occasion that comes their way for the Day of Resurrection. Their world is a world of introduction to the ultimate world. Their search is not for personal benefit and their own desires. From their view, the world does not have so much value that they will dirty their hands and clothes with urine and treachery to get it. Rather they are busy with work and pursuits and service in society, so that they will completely take the benefit from this life to the life of the Resurrection.

They do not fear death. The greatest example is Imam Ali ibn Abi Talib (a.s.), whose first words when the sword of the enemy fell to martyr him were, "I swear by Allah, I have been delivered!" Truly, the leaving of the constraints of this world and going to eternity of the everlasting world is an ease and a salvation, but only for those who follow the way of Imam Ali (a.s.) to purify in the straightened circumstances of this life, and who are occupied with piety in their spirits and souls and thoughts, and with worship and slavery to Allah, and with service to mankind.

Abu Dharr al Ghifari was asked, "Why are we disgusted with death?"
"You have taken up residence in this world," he replied, "but ruined your next world. So you do not desire to migrate from your home to the place of ruin."

The Holy Prophet of Islam (s.a.w.) said, "Do you all wish to go to the Garden?"
"Yes," they said.
"So cut short your craving, and always keep death in sight, since you must always be shameful before Allah."
To remember those near to you when they met death, and occasional visits to graveyards and the tombs of believers will result in remembrance of death and guidance.

كنفوسيوس

2005-08-08T15:05:00.000+04:30

در حدود سال 551 ق .م . در ايالت لو در چين ، در خاندان كونگ فرمانرواى تسو كودكى به دنيا آمد كه او را چيو ناميدند. وى در سه سالگى پدر خود را از دست داد و اين در حالى بود كه آن فرمانروا هيچ ميراثى براى زن و يگانه فرزند خود باقى نگذاشته بود. كودك نزد مادر رشد كرد و آموزگارانش هوش او را مى ستودند و آينده درخشانى را براى او پيش بينى مى كردند. نوزده ساله بود كه وزير اعظم آن منطقه سرپرستى مزرعه ها را به او سپرد. وى در كنار اين منصب دولتى به مطالعات و تحصيل هنر ادامه داد و دانشمندان براى كسب علم و كمال نزد او حاضر مى شدند. مردم او را كونگ فوتسه يعنى كونگ فيلسوف مى ناميدند كه ما آن را كنفوسيوس تلفظ مى كنيم .

كنفوسيوس زندگى پر ماجرايى داشت و علاوه بر تعليم شاگردان ، به كارهاى حكومتى نيز مى پرداخت و در پنجاه سالگى به وزارت دست يافت و مقام او در زمانى كوتاه بالا رفت و وزير اعظم شد. توانايى وى در مديريت كشور حسادت رقيبان را برانگيخت . از اين رو، پس از چندى از مناصب حكومتى كناره گيرى كرد و تنها به تربيت شاگردان پرداخت .

كنفوسيوس پنج رابطه را مطرح كرد كه هرگاه درست باشند، همه چيز درست مى شود
1. مهربانى در رابطه ميان پدر و پسر؛
2. لطف برادر بزرگتر به برادر كوچكتر و تواضع برادر كوچكتر در مقابل برادر بزرگتر؛
3. عدالت شوهر با زن و اطاعت زن از شوهر؛
4. علاقه مندى زبردستان به زيردستان و اطاعت زيردستان از زبردستان ؛
5. مهربانى فرمانروايان به رعايا و وفادارى رعايا به فرمانروايان

گر چه كنفوسيوس قبل از هر چيز يك معلم اخلاق بود و بيش از اين ادعايى نداشت ، مردم در تعاليم او روح معنويتى مشاهده كردند كه وى را مثل اعلاى ديندارى به حساب آوردند. دينى كه او مطرح مى كرد بسيار ساده و به دور از مسائل ماوراءالطبيعه بود و بيشترين سعى وى در آن بود كه خود را با عبادات و مناسك موجود زمان خويش وفق دهد. او مى گفت خاقانهاى اعصار گذشته مردمى سعيد و نيكبخت بوده اند؛ زيرا اولاد و اعقابى چند از ايشان بر جاى مانده بودند كه مراسم قربانى و عبادت و احترام را درباره آنها بعد از وفات به دقت انجام مى دادند

رمانروايان چين در دورانهاى مختلف همواره كنفنوسيوس را حرمت مى نهادند و رسما او را بزرگترين حكيم مى شناختند و به روان او اداى احترام مى كردند. قربانى كردن نزد آرامگاه او از زمان شاگردانش ‍ معمول بود، ولى نخستين پادشاهى كه به اين كار اقدام كرد كائوتسو ناميده مى شد كه در سال 195 ق .م . پس از زيارت آرامگاه وى ، قربانى گذارند.پس از وى ، پادشاهان ديگر اين رسم را ادامه دادند و قربانيها و هدايايى تقديم روح حكيم كردند. از سال 1911 اداى احترام رسمى و دولتى به روح كنفوسيوس به تدريج ترك شد. پس از چندى ، دولت چين براى احياى افكار وى به عنوان يك متفكر در رديف نيوتون و پاستور اقدام كرد، ولى پس از انقلاب كمونيستى چين به سال 1945، مبارزه شديدى با انديشه هاى وى آغاز شد و كمونيستها او را كسى معرفى كردند كه در مقابل توده هاى زحمتكش ، از طبقه اشراف حمايت كرده است .

عشق به نماز

2005-08-06T09:31:00.000+04:30

رو به كجا مي‌ايستي و كجا در برابرش كرنش مي‌كني؟ بايست به سوي خانه خدا، خانه‌اي كه پيامبران خدا به سوي آن ايستادند.
با كه سخن مي‌گويي؟ نماز آنچنان بگذاريد كه احساس رضايت‌مندي و خرسندي نماييد و در آن هنگام محو و از خود بي‌خود شويد كه گويي تمام ذرات وجود شما به يك نقطه مي‌انديشد .
پروردگار جهان هستي از عبادت و اطاعت همه كس و همه چيز بي‌نياز است.

من نكردم خلق، تا سودي كنم
بلكه تا بربندگان جودي كنم

عصر تاسوعاست، پيشواى يكتاپرستان در كنارى زانو در بغل گرفته و سر بر زانو نهاده كه ناگاه صداى هلهلة لشكر و سر و صداى سپاه عمر سعد سكوت نسبى صحرا را شكست. گويا سپاه سياه بخت پر سعد آهنگ جنگ نموده و به سوى خيمه‌گاه نور مي‌تازند.
آن هماى سعادت رو به برادرشان قمر منير بني‌هاشم‌ (عليهمالسلام) فرمودند:
« إن استطعت ان تصرفهم عنا فى هذا اليوم فافعل لعلّنا تصلى لربنا فى هذه الليله فانه يعلم أنّى احبّ الصلاة له و تلاوة كتابه»

« اگر بتوانى آنان را از امروز از فكر جنگ با ما برگردانى چنين كن شايد در اين شب بر آستان پروردگارمان نماز بگزاريم زيرا خداوند مي‌داند كه من نماز و تلاوت كتاب او را دوست مي‌دارم.
آرى « نماز» ؛ چه واژة زيبايي! و چه گوهر ارزنده و چه مرواريد فروزنده‌اي!
خداوند متعال در ابتداى رسالت موسوى و در اولين سخن خويش با كليم خود‌(عليه‌السلام) بعد از معرفى ذات پاك خود به او، آن عزيز را به نماز سفارش فرمود:
>اننى انا الله لا اله الّا انا فاعبدنى و اقم الصلاة لذكري<

« من (الله) هستم معبودى جز من نيست مرا بپرست و نماز را براى ياد من به پا دار»
حضرت عيسى بن مريم(عليه‌السلام) در اوّلين تكلم خويش در گهواره، پس از معرفى خويش به عنوان بندة خدا و پيام آور او اولين پيامش اين بود كه خداى من مرا به نماز سفارش فرموده:
> قال انى عبدالله آتانى الكتاب وجعلنى نبياً وجعلنى مباركا اينما كنت و اوصانى بالصلاة و الزكات مادمت حيّاً<

« گفت: (من بندة خدايم) او كتاب (آسمانى) به من داده و مرا پيامبر قرار داده و مرا هر جا كه باشم وجودى پر بركت قرار داده و تا زمانى كه زنده‌ام مرا به نماز و زكات توصيه كرده»
سيرى در گلستان آيات قرآنى و داستان انبياء ربانّى ، اين قصّه را روشن مى سازد كه چگونه آن سفيران الهى، چراغ اين حقيقت بي‌نظير را روشن مي‌داشتند.

گل سرسبد عالم هستى سيد انبياء و آخرين پيام آور وحى و نبوّت‌(صلى الله عليه و آله) بر جناب ابوذر غفاري‌(رحمه الله عليه) فرمودند:
اى ابوذر! هر كه تشنه شود آب مي‌نوشد و سيراب مي‌گردد و هر كه گرسنه باشد با غذا رفع گرسنگى مي‌نمايد امّا من از نماز سير نمي‌شوم، نور ديدگان من در نماز است

نماز چه حقيقتى است كه نور چشمان پاك عزيزى است كه بهشت با نعمت‌هاى گسترده‌اش و انبياء با همة‌قداست و پاكي‌شان آرزوى ديدار او را دارند.
حضرت سيد الموحدين و اميرالمؤمنين‌(صلى الله عليه و آله) در ميان چكاچك شمشير و كشاكش جنگ به آسمان مي‌نگرند و انتظار ساعت وصل و نياز و هنگامة نماز مي‌كشند، وقتى به حضرتش عرض مي‌دارند كه اكنون در اين بحبوحة جنگ چه وقت نماز است فرمودند: مگر ما با اين قوم به جز براى نماز مي‌جنگيم».

حضرت باقر علوم اولين و آخرين وقتى بر كثرت عبادت پدر بزرگوارشان رقّت نمودند، آن سيّد ساجدين صحيفة جدّ اطهرشان اميرمؤمنان‌(صلى الله عليه و آله) را به او نشان مى ‌دهند و مي‌فرمايند «من يقدر على عبادة عليّ(صلى الله عليه و آله), چه كسى تاب عبادت‌هاى علي‌(صلى الله عليه و آله) را دارد»

آرى نماز معجونى است معجزه آسا، اكسير اعظم است و كبريت احمر، كيمياى سعادت، نقطه حساس ارتباط بندة خاكى با حضرت رب‌العالمين، نردبان پرواز روح مؤمن از تمام تعلّقات پست مُلك به عالم قدس و ملكوت، آرامش دلهاى پريشان، تكيه‌گاه مؤمن در هنگام بارش مصائب و بلاها،

با نماز است كه قطرة ناچيز انسان به اقيانوس بي‌كران هستى متصل مي‌گردد و ديگر قطره نمي‌ماند بلكه دريا مي‌شود و روحى به وسعت دريا مي‌يابد و ديگر بارش پاره‌هاى سنگ بلا و صحنه‌هاى گناه و ميدان‌هاى امتحان او را تكان نمي‌دهد كه سينة دريا، درياگونه است.
«انّ الصلاة تنهى عن الفحشاء و المنكر و لذكر الله اكبر»

« به درستى كه نماز از زشتي‌ها و گناه باز مي‌دارد. و ذكر خداوند بزرگتر است».
آرى اى عزيز! اگر چشم دل بگشايى و به دقّت بنگرى و پرده‌هاى غفلت و بي‌خبرى كنار زنى خواهى ديد كه سراسر عالم هستى با خالق بي‌نياز در راز و نياز است.
>الم تر أنّ الله يسبح له من فى السموات و الأرض و الطيرصافات كلٌّ قد علم صلاته و تسبيحه ...<

« آيا نديدى تمام آنان كه در آسمان‌ها و زمين‌اند براى خدا تسبيح مي‌كنند و همچنين پرندگان هنگامى كه بر فراز آسمان بال گسترده‌اند؟! هر يك از آنها نماز و تسبيح خود را مي‌دانند...».

پس مبادا تو خود را از گردونة هستى بيرون بياندازى كه آنسوى هستى جز نيستى و هلاكت نيست.
آري! آن شب را عزيز زهرا از آن بي‌خبران غافل، مهلت گرفت و تا به صبح در زمزمة تلاوت قرآن و صفاى نماز به سر برد و اطرافيان و فرزندان و اصحاب نيكوى او نيز به پيروى از آن حضرت در جوش و خروش نماز و قرآن و دعا بودند.
«لهم روى كدوى النحل ما بين راكع و ساجد و قائم»

« زمزمه‌اى چون زمزمة زنبوران عسل داشتند و همه در حال قيام و ركوع و سجود بودند»
عده‌اى از سپاهيان عمر سعد در تاريكى شب بر خيمه‌گاه نور عبور مي‌كردند كه حال مناجات و راز و نياز و نماز آن نور خدا و ستارگان گرد وجود مقدسش باعث شد آن گمشدگان بيابان گمراهى و حيرت زده‌گان كفر يزدي، راه روشن سعادت را بيابند و همراه با قافلة عشق به سوى كوى سعادت همسفر شوند. آنان به بركت نماز سيّد الشهيدان، ره يافتند و به كاروان نماز گذاران، ملحق شدند.

آري! نمازى سبب نجات است كه روح آن، ولاى اهل بيت‌(عليهم‌السلام) و پشت كردن به يزيد و پسر سعد و يزيديان ولايت است كه پاية دين مقدس اسلام بر آن استوار است. چنانچه حر نيز با نمازى كه پشت سر آن عزيز بجاى آورد اولين گام بيزارى از دشمنان خدا را برداشت و سرانجامش به سعادت ابدى ختم شد.

پس اى رفيق بيا تا ما نيز همّتى كنيم و از جا برخاسته، به كاروان حسينى بپيونديم. به اشك توبه، دامان آلوده به گناه بشوئيم و در كوثر ولايت اميرالمؤمنين‌(عليه‌السلام) غُسل استغفار كنيم و بر سجادة عاشورا قامت محبّت ببنديم و بر تربت پاك كربلا آن خاك پاك بهشت پيشانى عجز نهيم و در قنوت نيازمان تمناى فيض حضور كنيم: « ياليتنا كنّا معكم فنفوز فوزاً عظيماً » «اى كاش ما با شما بوديم و به آن سعادت و رستگارى بزرگ نائل مي‌شديم»

آنگاه در گرماگرم حضور از خداوند كريم و غفور درخواست تعجيل حضور نور و نور ظهور نمائيم كه تمام آرمان‌هاى انبياء و آرزوهاى ديرينة بشرى در آن روز موعود به ثمر مي‌نشيند.

« اللهم انا نرغب اليك فى دولة كريمة تعزّبها الاسلام و اهله و تذل بها النفاق و اهله و تجعلنا فيها من الدعاة الى طاعتك و القادة الى سبيلك»

امام علی: Imam Ali:

2005-08-04T23:15:00.000+04:30

عَليكُم بِالدِرايات لا بالرّوايات

برشما باد به فهميدن، نه نقل كردن

It is upon you to understand,
not echo

ابن مسکویه

2005-08-04T23:04:00.000+04:30

ابوعلى بن سينا، هنوز به سن بيست سال نرسيده بود، كه علوم زمان خود را فراگرفت ، و در علوم الهى و طبيعى و رياضى و دينى زمان خود سر آمد عصر شد. روزى به مجلس درس ابوعلى بن مسكويه دانشمند معروف آن زمان ، حاضر شد. با كمال غرور گردويى را به جلو ابن مسكويه افكند و گفت : ((مساحت سطح اين را تعيين كن .))
ابن مسكويه جزوه هايى ازيك كتاب ، كه در علم اخلاق و تربيت نوشته بود (كتاب طهارة الاعراق ) به جلو ابن سينا گذاشت و گفت : ((تو نخست اخلاق خود را اصلاح كن تا من مساحت سطح گردو را تعيين كنم . تو به اصلاح اخلاق خود محتاجترى از من به تعيين مساحت سطح اين گردو.))
بوعلى از اين گفتار شرمسار شد، و اين جمله راهنماى اخلاقى او در همه عمر قرار گرفت

زمین نرم

2005-08-03T23:07:00.000+04:30

روزى حضرت عيسى به حواريون (ياران مخصوصش ) فرمود: من درخواستى از شما دارم ، آنرا انجام دهيد، عرض كردند: چه درخواستى ؟ هر چه باشد، مانع نمى شويم .
حضرت عيسى (ع ) برخاست و پاهاى همه آنها را شست . ياران عرض ‍ كردند: سزاوار اين بود كه ما پاى شما را بشوئيم
حضرت عيسى فرمود: ((سزاوارترين مردم به خدمت كردن ، عالم و دانشمندى است كه اينگونه تواضع كند، تا پس از من ، ساير مردم نيز اينگونه تواضع و فروتنى نمايند))
سپس فرمود: ((بوسيله تواضع ، حكمت و دانش مى رويد، نه بوسيله تكبر، و همچنين در زمين نرم ، زراعت مى رويد نه در زمين سخت و كوه))

Death (2)

2005-08-03T23:02:00.000+04:30

Lack of awareness and the failure to comprehend adequately the nature of death induce fear, dread and insecurity in man, for they make death appear to be a terrible nightmare.
Imam al Hadi (a.s.), once went to visit one of his companions who had fallen sick. The fear of death had robbed him of all tranquillity and calm, so the Imam addressed him as follows:
"O servant of God, you fear death because you do not understand it correctly. Tell me, if your body were soiled with dirt so that you were pained and discomforted and afflicted with running sores, and you knew that a washing in the bathhouse would rid you of all that filth and pain, would you not wish to avail yourself of the bathhouse to cleanse yourself of the dirt? Or would you be reluctant to do so and prefer to remain in your polluted state?"
The sick man replied, "O descendant of the Messenger of God! I would definitely prefer to wash myself and become clean."
Then the Imam responded, "Know, then, that death is exactly like the bathhouse. It represents your last chance to rid yourself of your sins and to purify yourself of evil. If death embraces you now, there can be no doubt that you will be freed of all sorrow and pain and attain everlasting happiness and joy."

Hearing these words of the Imam, the sick man changed completely and a remarkable tranquillity appeared on his face. Then in dignified fashion, he surrendered himself to death, in the shroud he had drawn around himself, full of hope in God's mercy. He closed his eyes which had now seen the truth and hastened to his eternal abode.

The Master of the God fearing (a.s.), was one of those rare human beings who had truly understood the meaning of life and had caused death itself to fear him. Few men have advanced the claim that Ali made: "I swear by god that the son of Abu Talib is more at ease with death than a suckling infant with the breast of its mother." The whole of his life turns out on examination to be a proof for this claim. Why should that extraordinarily pure man, who never exaggerated concerning his love for God, not long day and night for the meeting with God Almighty, for hastening to His supreme presence? With his pure nature and exalted mind he had understood that death means liberation from the dark fetters of matter and the opening of the gates of eternity; why then should he fear death?

History does not record a noble hero other than the son of Abu Talib whose hand wielded the sword for almost fifty years and who encountered without spilling a single drop of blood unjustly, countless incidents which normally arouse feelings of hate and vengeance in man and rob him of his humanity.
This was his concept of life:
"Even if I were to be given the whole world and all it contains, I would not unjustly remove the husk of a single grain from the mouth of an ant."

For this pious and strong commander who throughout his life granted the weak and the powerful their rights in equal measure, who showed care for the feeding of his murderer while suffering the pain of his fatal wounds, warfare and struggle represented a means for reform of man, not his destruction.

The vile murderer calculated that he would be able to carry out the assassination of Ali (a.s.), only when he was standing in worship before his Lord, with the whole is being effaced in the splendor of the Creator; it was this that enabled him to implement his plan.
When he was struck with the wound that severed the cord of his life, Ali bade death welcome like a dear one he had long been awaiting, and said, "I am free, by the Lord of the Ka’ba! I have no fear if death should carry me off or death should befall me." The relatives and companions who gathered round the bed of Ali had never seen the same amazing tranquillity that they now saw in that ocean of courage, generosity, justice, and piety, as he endured the painful wound that had been inflicted on him.

It may furthermore be said that the one who denies like after death looks on man form only one vantage point: he imagines him to be a creature wandering in the realm of matter and supposes that all of his existence is exhausted by the few passing moments his earthly body spends in this world. Such a view of things implies that the entire destiny of man consists of helpless exposure to a whole range of factors, known and unknown: he enters this world with great pain, maintains himself in it for a few days by enduring all kinds of oppression an injustice, and then finally departs in the embrace of death and annihilation.
Such a life would indeed be miserable, and to remain in the world under such circumstances would be painful.

Whoever reaches this distressing conclusion about the destiny of man must view the nature of existence itself in the same way. For in his opinion it is not only whose like is spent in the whirlpool of pointlessness and injustice; whatever comes into existence must also traverse the path of meaninglessness and oppression until the moment of its annihilation. All things are engaged in injustice: whether it be man in his struggle for survival, and insect that inflicts a sting, or the drops of a rainstorm that destructively beat down on a hut. To take matters still further, this would mean that this transitory world lacks all legitimacy, that it is simply an assemblage of absurdity and injustice. This is the view of the person who has served his link with the eternal and everlasting being that is the source of all existence, and who thereby commits an error for which he must pay the price.

With such a person, sickness, deprivation, the inability to fulfill wishes and attain goals (or loss of them after attaining them), fear of a dark and unknown future - all these serve to break his spirit and torment him. Immersion in the affairs of this world does indeed place a veil of oblivion and neglect before the vision of man; it causes him to return his back on lofty spiritual values, so that in the end he meets death empty-handed.

One day, the Commander of the Faithful, Ali (a.s.) Entered the market of Basra. He saw people utterly absorbed in themselves and the business of buying and selling; it was as if death and resurrection would never happen. This atmosphere of negligence deeply disturbed him, so he wept and said, "O servants of the world, O slaves to the worldly! Throughout the day you are busy buying and selling, swearing oaths as you do so, and your nights are spent in sleep and a state of complete unawareness. So day and night you are unaware of the hereafter and the outcome of your affair; when, then will you prepare yourselves for the journey that awaits you, and when will you gather the provisions you need? When will you begin to remember the hereafter and resurrection?"

الحمد لله

2005-08-03T01:00:00.000+04:30

آورده اند كه عارفی از مسجد بيرون آمد ومركب خود را نديد . در اين حال فرمود : " اگر مركب من پيدا شود ، خدا را شكر مي كنم ، آنگونه كه حق اوست . ناگاه مركبش پيدا شد . فرمود:" الحمدلله"
كسي گفت :" مگر نگفتيد كه خدا را شكر مي كنم، آنگونه كه حق اوست ؟ "
فرمود: آيا نشنيدي كه گفتم الحمدلله ؟

ثروتمند

2005-08-01T22:35:00.000+04:30

مردى از شيعيان خدمت حضرت صادق عليه السلام آمد و شكايت از فقر و تنگدستى نمود حضرت فرمود (انت من شيعتنا و تدعى الفقر و شيعتنا كلهم اغنياء) تو از دوستان مائى و اظهار فقر و تنگدستى ميكنى با اينكه تمام شيعيان ما بى نياز و غنى هستند. آنگاه فرمود ترا تجارت پرفايده ايست كه بى نيازت كرده عرضكرد آن تجارت چيست ؟
فرمود اگر كسى از ثروتمندان بگويد روى زمين را براى تو پر از نقره ميكنم و از تو ميخواهم دوستى و ولايت اهل بيت پيغمبر را از قلب خود خارج كنى و نسبت بدشمنان آنها دوستى و محبت پيدا نمائى آيا حاضر ميشوى اين كار را بكنى ؟ عرض كرد نه يابن رسول الله (ص ) اگر چه دنيا را پر از طلا بنمايد!
فرمود پس تو فقير نيستى : بينوا كسى است كه آنچه تو دارى نداشته باشد، حضرت مقدارى مال باو بخشيدند و مرخص شد

حضرت عیسی از زبان امام صادق

2005-08-01T22:14:00.000+04:30

امام صادق عليه السلام فرمود: بپرهيزند از حسد و بر يكديگر حسد نورزيد آنگاه فرمود: يكى از برنامه هاى حضرت عيسى گردش در شهرها بود. در يكى از سفرهايش يكى از اصحاب خود را كه از ملازمين حضرت بود همراه خود برد.
در بين راه به دريا رسيدند، عيسى عليه السلام با نام خدا پا روى آب گذاشت و شروع به رفتن كرد. آن ملازم هم ، سخن عيسى عليه السلام را تكرار كرد و به دنبال او بر روى آب حركت كرد.
در وسط دريا با خود گفت : عيسى پيامبر صلى الله عليه و آله است روى آب راه مى رود و من هم بر روى آب راه مى روم پس برترى او بر من در چيست ؟
همينكه اين حرف را زد در آب فرو رفت و از عيسى عليه السلام كمك طلبيد. حضرت دست او را گرفت و از درون آب بالا كشيد و به او فرمود: چه گفتى كه در آب فرو رفتى ؟ جریان را بازگو کرد .
فرمود: خود را در غير جايگاهى كه خدا برايت معين نموده قرار دادى و مورد غضب خدا قرار گرفتى ، پس توبه كن تا منزلت سابق را بازيابى . او توبه كرد و بر پشت سر عيسى به راه خود ادامه داد. آنگاه امام صادق عليه السلام فرمود: از خداى بترسيد و از حسد پرهيز نمائيد

Death

2005-08-01T22:06:00.000+04:30

Although the phenomenon of life counts as the most precious of gifts and its loss is extremely grievous and terrifying, none can doubt that just as surely as man embarks on his life involuntarily to spend some time in this guest house we call the world, he must ultimately confront the painful and frowning face to death when the scroll of his life is rolled up.

Our world is a world of turmoil and instability. The wheel of birth and death keeps constantly turning; do not believe that anything can come into being in the sphere of this cycle without being subject to change. Whatever comes into existence must traverse a path leading to death; it makes no difference whether it be man or one of the other countless forms of life. Every phenomenon the limits of whose motion are set by matter is ephemeral, for it is precisely its defining characteristic that draws it on toward non-existence; the end of its affairs is disappearance. The funeral dirge of finite resounds throughout the world of being.

We must first raise the complex question of the end of life, attempt to analyze it and to answer some of the questions that may be raised in this respect. Is life restricted to this present terrestrial existence which stretches from the moment of birth to the moment of death? Is it confined to the brief interval during which those who have come to this world take, one after another, the place of those who have left it be imagined that there is no existence other than the three-dimensional existence of this world, and that our individual characteristics and personalities bear the imprint of non-being? Or is it true that beyond this existence an eternal morrow awaits man, which will enable him to perceive a new himself and the world? Will the physical system of this world be transformed into another world and manifest a new and perfected form?

Finally, in all these arrivals and departures, in these assumptions of form and annihilations, is there some divine purpose at work? In other words, did God's will determine that man, the choice part of His creation, should live in this world as a traveler, a transient, and move ultimately to another world which will be his eternal abode?
If we conceive of death in the light of the first set of possibilities, then life - under whatever circumstances it is spent - will be full of misery and pain, for the anticipation's annihilation and non-being inevitable arouses dread in man and paralyses him with the undeniable torment it induces.

The second vantage point is that of a person who finds refuge in the concept of a world beyond nature which enables him to place this world in perspective. He is convinced that man and the universe advance together in a pattern determined by God's unity and that their forward movement is unending. For such a person death is simply the breaking of the narrow and confining cage of the body and his being liberated from it, entering thereby an ideal and enrapturing realm. For such a person death is merely the substitution of one form to another, a change of outer garb. When death arrives man abandons this garb and his form of clay and puts on the garment of the transitional realm. Then ascending from that stage to the next and flying toward infinity, he casts off in turn the garb of the transitional realm and puts on the raiment of eternity.
For those who hold this exalted and precious belief, the end of life is a transformation overflowing with good, a transformation that enables all things to recover their identity and to be purified.

Dr. Carrel the well-known scholar says:
"The answer given by religion to the anxiety man feels when confronted with the misery of death is infinitely more satisfactory than that given by science; religion gives man the answer his heart desires."

The bitterness and unpleasantness of leaving this world are seen as natural and inevitable by those who imagine that their passage through the wall of death spells an end to all dimensions of their existence and that there is no life beyond that frontier. But for those who believe that this world is nothing more than an elaborate game, similar to that which children or artists engage, and that quitting this world of matter is a form of progress and ascent in the direction of infinity, the matter takes on a quite different aspect. Not only does the countenance of death lose for them its horror and awe; they even long impatiently for release from their body of clay in order to be joined in union with Him.

Such an understanding of the nature of death impels man to pursue and pure and exalted aims, to the point of heroically sacrificing his life for their sake. Then, like a moth freed from its prison he circles over his former place of confinement; like a warrior on the field of battle he accepts a bloody death. He sacrifices his personal motives and desires in order to attain a morrow filled with pride, glory, and lofty and positive ideals.

In the view of such a person, man has a two-dimensional life as an attribute that is uniquely his. On of the two dimensions is his material life, in which he is subject to biological circumstances and social necessities, and the other is his inner and spiritual life, a life in which he engages in thought, inventiveness, creativity, and the cultivation of ideals, givens external existence to his inner ferment and enthusiasm, and mold's to his will the society in which he lives and even history.

ماهان

2005-07-31T20:01:00.000+04:30

هر وقت هنگام نماز مى رسيد اميرالمؤ منين عليه السلام حال اضطراب و تزلزل پيدا مى كرد عرض مى كردند شما را چه مى شود كه اينقدر ناراحتيد مى فرمود وقت امانتى كه خداوند بر آسمان و زمين عرضه داشت و آنها امتناع از حمل آن ورزيدند رسيد. در جنگ صفين تيرى بر ران مقدسش ‍ وارد شد هر چه كردند در موقع عادى خارج نمايند نتوانستند از شدت درد و ناراحتى آن جناب .
خدمت امام حسن عليه السلام جريان را عرض كردند فرمود صبر كنيد تا پدرم به نماز بايستد زيرا در آن حال چنان از خود بى خود مى شود كه به هيچ چيز متوجه نمى گردد. به دستور حضرت مجتبى در آن حال تير را خارج كردند. بعد از نماز على عليه السلام متوجه شد خون از پاى مقدسش ‍ جاريست . پرسيد چه شد. عرض كردند تير را در حال نماز از پاى شما بيرون كشيديم

صبر امام

2005-07-31T19:42:00.000+04:30

این مطلب رو برای گل روی دوست عزیزم "پمده" می نویسم

علامه مجلسى در جلد بحار در احوال حضرت امام حسن عليه السلام نقل مى كند كه روزى ايشان از راهى سواره مى گذشتند، مردى شامى با آنجناب مصادف گرديد شروع به لعنت و ناسزا گفتن نسبت به حضرت نمود ايشان هيچ نگفتند تا اينكه شامى هر چه خواست گفت آنگاه پيش رفته با تبسم به او فرمود گمان مى كنم اشتباه كرده اى .
اگر اجازه دهى ترا راضى مى كنم ، چنانچه چيزى بخواهى به تو خواهم داد، اگر راه را گم كرده اى من نشانت دهم ، اگر احتياج ببار بردارى من اسباب و بار ترا بوسيله اى به منزل مى رسانم ، اگر گرسنه اى ترا سير كنم ، اگر احتياج به لباس دارى ترا مى پوشانم ، اگر فقيرى بى نيازت كنم ، اگر فرارى هستى ترا پناه مى دهم ، هر آينه حاجتى داشته باشى برمى آورم چنانچه اسباب و همسفران خود را به خانه ما بياورى برايت بهتر است زيرا ما مهمانخانه اى وسيع و وسائل پذيرائى از هر جهت در اختيار داريم .
مرد شامى از شنيدن اين سخنان در گريه شده گفت ((اشهد انك خليفة الله فى ارضه )) گواهى مى دهم كه تو خليفه خدا در روى زمينى ، تو و پدرت ناپسندترين مردم در نزد من بوديد، اينك محبوبترين خلق در نظرم شديد، آنچه به همراه خويش در مسافرت آورده بود به خانه آن حضرت منتقل كرد، ميهمان ايشان شد تا موقعيكه از آن جا خارج گرديد و اعتقاد به ولايت حضرت پيدا كرد.

سفره

2005-07-30T23:36:00.000+04:30

هارون پسر جهم نقل مى كند:
هنگامى كه حضرت صادق عليه السلام در ((حيره)) منصور دوانيقى را ملاقات نمود، من در خدمت ايشان بودم .
يكى از سران سپاه منصور پسر خود را ختنه كرده بود. عده زيادى از اعيان و اشراف را براى وليمه دعوت كرد. امام صادق عليه السلام نيز از جمله دعوت شدگان بودند. سفره آماده شد و مهمانان بر سر سفره نشستند و مشغول غذا شدند. در اين ميان ، يكى از مهمانان آب خواست . به جاى آب ، جامى از شراب به دستش دادند. جام كه به دست او داده شد، فورا امام صادق عليه السلام نيمه كاره از سر سفره حركت كرد و از مجلس بيرون رفت . هر چه خواستند امام را دوباره برگردانند، برنگشت
فرمود:
از رحمت الهى بدور و ملعون است آن كس كه بر كنار سفره اى بنشيند كه در آن شراب باشد

Equality Before the Law - Musavi Lari

2005-07-30T23:23:00.000+04:30

The equality which obtains in Islamic law courts should be taken as a world model. Haroun-al-Rasheed, the Abbasid Caliph, had to testify on oath in a court before a judge, and his servant Fazl bin Rabee' witnessed in his favour. The judge refused to accept Fazl's testimony. The Caliph demanded to know why. The judge replied: "Fazl himself says he is your servant. If he is telling the truth, the Islamic court does not accept a servant's testimony to the advantage of his master. If he was lying, his testimony is void on that account."

The next Abbasid Caliph, Mansour, hired numbers of camels to make the Hajj. On his return he made a series of excuses as pretexts for not repaying the hire. The cameldrivers took the Caliph into the courts. The judge summoned him and sat him alongside the cameldrivers. When he had heard the evidence he judged against the Caliph, who was compelled to pay the cameldrivers what he owed them before he was allowed to leave the court.

This immediate verdict and execution of sentence is recognised by Western jurists as one of the greatest advantages of Islamic law courts. It saves a great deal of time and expense, for plaintiff, defendant and judge alike. Dr. Gustave Le Bon relates his own personal observation from a court he attended in Marrakesh in Morocco. Plaintiff and defendant with their lawyers and papers entered the court. The judge entered. All rose. Straightaway each side presented its case. The judge summed up. The verdict was given. Sentence was pronounced and immediately executed, to the great benefit of all concerned. "If only Western courts with their long delays would learn this art of dispensing justice fairly, swiftly and economically!" he comments.

When litigants are all secure in the knowledge that the laws by which their case will be judged are based on eternal principles revealed by God Himself, and that therefore the powerful cannot swing judgment in their own favour. arid when the judge has principles of judgment to go on which enable him with a detached impartiality to seek his guidance from the law of God in total freedom from any emotional bias; the law is observed and respected, injustices are cut out, certainty and security reign in society and bring trust and confidence in their train.

Islam does not aim to level men down, but to level them up to an equality on the highest level, where true affection and the real love of one's fellowmen call the tune - a unity of heart based on a unity of faith in the one God, Who is Maker of all and Judge of all, and Who makes no distinctions save those of obedience between one of His creatures and another. This is made plain by the Qur'anic verse 10 from the Sura Hujurat already quoted where it is written : "We made you into nations and tribes that you might learn to know each other." It is the practice of this creed which has produced that marvellous hospitality which so many Western travellers have noticed among Muslims and of which they bewail the absence in the materialistic civilization which has grown up in the West. One traveller commented: "I found in Iran that if I walked into a village and knocked on any door, and introduced myself as a stranger within their gates to whoever addressed me through the lattice, the door was at once opened and I was welcomed in as one of the family. They sat me down to share whatever meal they were having, however frugal, gave me a palliasse and lehaf for a comfortable sleep through the night, and sent me on my way rejoicing after a breakfast of sweet tea, fresh-made bread and sour milk (mast) next morning."

روباه

2005-07-30T23:03:00.000+04:30

روباه حيوانى بسيار زيرك و حيله گر است گويند وقتى كيك و پشه بر او فراوان اجتماع مى كنند تكه اى از پوست حيوان مرده يا پشمى را به دهان مى گيرد، دست و پاى خود را كم كم در آب فرو مى برد. حشرات همينكه احساس آب مى كنند حركت نموده بجاى ديگرى مى نشينند رفته رفته تمام بدنش را داخل آب مينمايد تا حشرات بر روى آن پوست و سرش جمع مى شوند كم كم سر خود را نيز در آب فرو مى برد، وقتى احساس كرد تمام حشرات بر روى پوست اجتماع كرده اند پوست را بر روى آب رها كرده سر از جاى ديگر برميآورد بدينوسيله خود را از شر آنها نجات مى دهد.

ميگويد هر گاه بسيار گرسنه مى شود، در ميان بيابان خود را بر زمين مياندازد و شكم خويش را برآمده و باددار نشان مى دهد تا پرندگان خيال كنند مرده است وقتى بر روى پيكرش مى نشينند ناگاه جنبشى كرده آنها را صيد مى كند.

مى گويند روزى شير مريض شد تمام حيوانات بديدن او آمدند مگر روباه . گرگ سخن چين از موقعيت استفاده كرده به شير گفت همه حيوانات به عيادت شما آمدند فقط روباه است كه سر از اطاعت باز زده شير گفت وقتى آمد مرا يادآورى كن تا سزايش را بدهم .
روباه آمد شير با خشم او را عنايت نموده گفت كجا بودى من مريض شدم همه آمدند مگر تو؟ در جواب گفت من وقتى شنيدم شما مريض هستيد بفكر اين افتادم كه دوائى برايتان تهيه نمايم تا بهبودى حاصل كنيد پرسيد چيزى بدست آوردى . جواب داد آرى در پشت پاى گرگ غده اى است كه براى معالجه شما موثر است. شير پريد و با چنگال خود مقدارى از پشت پاى گرگ را درید و بيرون آورد... و روباه آهسته از گوشه اى خارج شد.

نصف عمر

2005-07-30T12:51:00.000+04:30

شخصى علم نحو را فرا گرفته بود و در ادبيات عرب بسيار ترقى كرده و او را دانشمند علم نحو مى خواندند. روزى سوار بر كشتى شد، ولى چون مغرور به علم خود بود رو به ناخداى كشتى كرد و گفت : آيا تو علم نحو خوانده اى ؟ او گفت : نه ، عالم گفت : نصف عمرت را تباه نموده اى !!! ناخداى كشتى از اين سرزنش اندوهگين و خاموش ماند و چيزى نگفت .
كشتى همچنان در حركت بود، تا اينكه بر اثر طوفان به گردابى افتاد و در پرتگاه غرق شدن قرار گرفت . در اين هنگام ، كشتيبان كه شنا مى دانست ، به عالم نحوى گفت : آيا شنا مى دانى؟
گفت : نه
ناخدا گفت : همه عمر به فناست چرا كه كشتى در حال غرق شدن است و تو شنا نمى دانى

Shokr

2005-07-28T16:55:00.000+04:30

Leadership

2005-07-28T16:32:00.000+04:30

One day Bohlool arrived at Haroun's palace and saw that the throne was empty. There was no one to stop him, so he unhesitatingly and fearlessly went and sat in Haroun's place. When the court slaves saw this, they immediately started whipping him and took him off the throne. Bohlool started crying. Haroun came and saw this; he asked those nearby why Bohlool was crying. A slave told him the whole story. Haroun scolded them and tried to cheer Bohlool up.

Bohlool said he wasn't crying at his condition, but at Haroun's condition. "I sat on the seat of leadership wrongfully for a few seconds and received such a beating and endured such misfortune; but you have been sitting on this throne all your life! What troubles you must receive, yet you still don't fear the consequence."